บทที่ 302 ปล่อย
“คุณหมายถึงไล่ออกใช่ไหม?”
ฉินซานไห่ได้ยินคำพูดอันดุดันจากหลินหม่านฉางก็อุทานด้วยสีหน้าตกใจ เห็นได้ชัดว่าแม้แต่เขาเองก็คาดไม่ถึงกับสิ่งที่หลินหม่านฉางพูดออกมา
อย่างไรก็ตามคำพูดของหลินหม่านฉางนั้นอุกอาจเสียเหลือเกิน
ไม่ต้องพูดถึงหานชิงอวี่ด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะในแง่ของทักษะหรือพื้นฐาน แค่นี้ก็บอกได้แล้วว่าเขาไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ธรรมดา
แต่ถึงแม้จะเป็นนักศึกษาแพทย์ธรรมดาทั่วไป ตอนนี้โรงพยาบาลก็ไม่กล้าที่จะไล่ใครออกง่าย ๆ หรอก
ไม่ว่าจะเป็นการพิจารณาในแง่เทคนิคหรือความต้องการทรัพยากรบุคคลของโรงพยาบาล คำขอของหลินหม่านฉางก็ดูไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
ทว่าหลินหม่านฉางไม่สนใจคำพูดของฉินซานไห่ แต่กลับกอดอกมองตรงไปที่อีกฝ่ายเงียบ ๆ
ดวงตาคู่นั้นราวกับกำลังบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองเลย ตนเองแค่เป็นผู้สังเกตการณ์เฉย ๆ
หลังจากนั้นฉินซานไห่ก็เข้าใจแล้วว่า หลินหม่านฉางที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ตั้งใจดำเนินการตามขึ้นตอนอย่างยุติธรรม
สิ่งที่หลินหม่านฉางต้องการทำ คือการดึงเขาไปอยู่ฝ่ายของตนเองอย่างสมบูรณ์
การไล่หานชิงอวี่ออกก็เป็นเหมือนการส่งสัญญาณจงรักภักดี จากนั้นหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ฉินซานไห่ก็จะกลายเป็นคนของหลินหม่านฉางอย่างเต็มตัว
หลินหม่านฉางจะเริ่มปฏิบัติต่อฉินซานไห่ในฐานะพันธมิตร
ดังนั้นไม่ว่าจะทำอะไร ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นมาก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ฉินซานไห่ก็ลอบด่าในใจ
