“เอาเถอะ ให้เขาเข้ามา”ซวนหยวนอิงจี๋โบกมือ “ข้าไม่อยากลงมือทำร้ายสหายร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเอง ถึงอย่างไรก็ตายกันไปมากมายแล้ว………..”อสูรโบราณในสุสานซานไห่ที่เคยมีอยู่นับพันตน ตอนนี้เหลือเพียงแค่ 200 – 300 ตนเท่านั้นนอกจากนี้ยังแบ่งแยกกันเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งติดตามเฮยฉีหลินอีกกลุ่มหนึ่งอยู่ข้างกายซวนหยวนอิงจี๋อสูรโบราณที่อยู่ข้างกายซวนหยวนอิงจี๋ ในตอนนี้มีอยู่ไม่ถึงร้อยตนสำหรับซวนหยวนอิงจี๋ อสูรโบราณทุกตนเปรียบเสมือนคนในครอบครัวของเธอในอดีตตอนที่เธอถูกกักขังอยู่ในป่า คนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอก็คืออสูรโบราณเหล่านี้ถึงแม้ว่าในตอนนั้นพวกเขาจะเป็นเพียงสัตว์ที่ไม่เข้าใจอะไรเลยก็ตามต่อจากนั้นมา อิงเทียนก็ได้ผนึกพวกเขาไปพร้อมกับเธอ“มันสมควรถูกฉีกร่างต่างหาก!”ซานเส้าพร˹าบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิด“ฝ่าบาทออกปากแล้ว เจ้าอย่าได้พูดจาไร้สาระ!”เทาเที่ยจ้องมองซานเส้าด้วยสายตาดุดันคำสั่งของฝ่าบาทถือเป็นพระราชโองการ!แม้ฝ่าบาทประสงค์ให้เขาตาย เขาก็จะตายอย่างไม่ลังเลนี่คือชีวิตของอสูรโบราณ!ผู้ใดที่ทรยศฝ่าบาท มันผู้นั้นย่อมไม่ใช่อสูรโบราณ!มันเป็นแค่ขยะเท่านั้น!“ได้พบฝ่าบาทของข้าเสียที”ไป๋เจ๋อโบกพัดในมือ เดินเข้ามาโค้งคำนับซวนหยวนอิงจี๋ด้วยความเคารพ แล้วกล่าวขึ้นมา“เพ่ย! ใครเป็นฝ่าบาทของเจ้า! ไอ้กบฏ!”ซานเส้าที่อยู่ใกล้ๆ เดือดดาลขึ้นมาทันที เขาโบกหางขึ้นมาหมายจะทิ่มแทงไป๋เจ๋อ“ช่างเถอะ………ฝ่าบาทไม่ได้ว่าอะไร………
