”เทาเที่ยคว้าตัวซานเส้าเพื่อหยุดเขาเอาไว้“เหอะ ถือว่าสังคมสมานฉันท์ได้ช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้”ถึงซานเส้าจะอยู่ในสุสานซานไห่ แต่บางครั้งเขาก็ได้วิ่งไปยังอาณาเขตของมนุษย์ดังนั้นเขาจึงได้เรียนรู้คำศัพท์ในโลกมามากมายเขาจ้องมองไป๋เจ๋อด้วยสายตาดุดัน แล้วถ่มน˺าลายลงพื้นฝ่ายไป๋เจ๋อขมวดคิ้วแน่นเป็นปม โบกพัดในมือเบาๆ แล้วกล่าวเย้ยหยันออกมา“ไม่รู้จักมารยาท ชีวิตนี้ก็เป็นได้แค่สัตว์ร้ายไปตลอดชีวิต”เขากล่าวออกมาเบาๆ“ไอ้เวร………”ซานเส้าเดือดดาลในทันที“พอได้แล้ว ไป๋เจ๋อ เจ้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะเยาะเย้ยสหายในอดีตเหรอ?”ซวนหยวนอิงจี๋ทนไม่ได้อีกต่อไป คิ้วสีดำขลับขมวดลง และเอ่ยถามด้วยน˺าเสียงเย็นชา“ไม่ใช่เช่นนั้น ไม่ใช่เช่นนั้นเลย ราชินีซวนหยวน ข้ามาที่นี่แทนราชาองค์ปัจจุบันของข้า เฮยฉีหลิน เพื่อขอจุมพิตจากองค์ราชินี”“เจ้าว่าอะไรนะ!”ซานเส้าผงะไปทันที“ไป๋เจ๋อ บังอาจนัก!”เทาเที่ยก็มีโทสะเช่นกัน อารมณ์โกรธของเขาไม่น้อยไปกว่าซานเส้าเลย“เจ้าทรยศพวกข้า อกตัญญูไปติดตามเฮยฉีหลิน! มาตอนนี้ยังคิดที่จะขอจุมพิตจากฝ่าบาทของพวกข้าแทนเขาอีกเหรอ! ข้าว่าวันนี้เจ้าไม่ได้มาขอจุมพิตหรอก แต่มาร้องขอความตายมากกว่า!”สิ้นเสียง แสงสีดำสว่างไสวก็พลันปรากฏอยู่ในฝ่ามือของเทาเที่ย“เทาเที่ย ข้าขอแนะนำให้เจ้าสงบสติอารมณ์”ไป๋เจ๋อหัวเราะ แล้วกล่าวออกมาเบาๆ“เมื่อก่อนข้าไม่เคยเกรงกลัวเจ้า มาตอนนี้เจ้าเสียแขนไปข้างหนึ่งข้าก็ยิ่งไม่เห็นเจ้าอยู
