่ในสายตา”“ไป๋เจ๋อ…….เจ้า……….”ดวงตาของเทาเที่ยเต็มไปด้วยความโกรธแค้น“ไป๋เจ๋อ เจ้าคิดที่จะทำอะไรกันแน่?”ซวนหยวนอิงจี๋ก็ไม่สบอารมณ์เช่นเดียวกันสิ่งที่เธอเกลียดชังที่สุด คือการยุ่งเกี่ยวกับเฮยฉีหลินตอนนี้ไป๋เจ๋อมาที่นี่ เธอจะมีความสุขได้เหรอ?“ราชินีซวนหยวน…………..ที่จริงแล้วในหัวใจของข้าเห็นท่านเป็นราชินีเสมอ”ไป๋เจ๋อยืนนิ่งงัน ตบพัดลงบนฝ่ามือ แล้วพูดเน้นย˺าออกมาทีละคำ“ข้ายอมรับเจ้าเป็นราชินี แต่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป………..”ไป๋เจ๋อกล่าวด้วยความโศกเศร้า“ในหัวใจของเจ้ามีเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คืออิงเทียน เพื่อผู้ชายคนนั้น เจ้ายอมละทิ้งได้ทุกอย่าง ละทิ้งสุสานซานไห่ของพวกเราละทิ้งชีวิตของพวกเราทุกตน บอกว่าข้า ไป๋เจ๋อทรยศเจ้างั้นเหรอ? ไม่ใช่เลย เป็นเจ้าต่างหากที่ทรยศพวกข้า ซวนหยวนอิงจี๋!”“……….”ซวนหยวนอิงจี๋ไม่พูดอะไรออกมา แต่ดวงตาเปล่งแสงวาวโรจน์“เจ้าพูดเช่นนั้นกับฝ่าบาทได้ยังไง!”“ระวังคำพูดของเจ้าด้วย ไป๋เจ๋อ อย่าบังคับให้บิดาต้องสู้กับเจ้า!”เทาเที่ยและซานเส้ากล่าวขึ้นมาด้วยความโกรธ“เทาเที่ย ซานเส้า พวกเรารู้จักกันมานาน”ไป๋เจ๋อนิ่งงัน และยังกล่าวต่อไป “พวกเรารู้จักกันมานานมากแล้วข้าเห็นพวกเจ้าเป็นดั่งพี่น้องของข้า แต่ว่าตอนนี้ ข้าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะให้กับความโง่เขลาของพวกเจ้า ที่ข้าทรยศสุสานซานไห่ แท้จริงแล้วมันเพื่อปกป้องสุสานซานไห่ต่างหาก เพราะนอกจากเฮยฉีหลิน ก็ไม่มีใครสามารถสืบทอดสุสานซานไห
