งใกล้เคียงกับขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าเท่านั้น! ชือโหยว ชือโหยว เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ! เอาแบบนี้ดีไหม ข้าจะเอาชนะเขา แล้วให้เจ้ามารับใช้ข้าแทน ว่ายังไงล่ะ?”“เจ้าคิดว่าเจ้าจะเอาชนะนายท่านของข้าได้เหรอ?”มุมปากของชือโหยวเหยียดขึ้น คล้ายจะเป็นรอยยิ้มโกวหมางมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว“โอ้? นายอยากจะเอาชนะฉันเหรอ?”ฉินเฉาสอดมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วจ้องมองโกวหมางที่อยู่อีกด้านหนึ่ง พลางพูดอย่างไม่แยแส“ผู้ฝึกตนตัวน้อย ถ้าเมื่อครู่นี้เจ้าไม่ได้ลอบโจมตีข้า แล้วข้า โกวหมางจะถูกเจ้าเล่นงานได้ยังไง!”โกวหมางชี้นิ้วไปที่ตัวเอง “ข้า โกวหมาง เป็นถึงเทพแห่งฤดูใบไม้ผลิบนสวรรค์เบื้องบน!”“เทพแห่งฤดูใบไม้ผลิ………..ฉันนึกว่านายเป็นเทพแห่งความใคร่เสียอีก”ฉินเฉาเบ้ปากไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เจอแต่คนงี่เง่าประเภทนี้แม้แต่เทพเซียนก็ละเว้นจากความหยาบคายไม่ได้งั้นเหรอ?“เจ้าผู้ฝึกตน รนหาที่ตายนัก!”โกวหมางร้องคำราม และยื่นมือออกไป แบมือขวาชูขึ้นฟ้าเสียงคำรามของมังกรสองตัวดังก้องอยู่บนท้องฟ้าอย่างกะทันหันทันใดนั้น มังกรสีเขียวตัวยาวเหยียดสองตัวก็พุ่งทะยานออกมามังกรสีเขียวทั้งสองตัว แต่ละตัวยาวถึง 100 เมตร บนร่างกายเต็มไปด้วยพลังของฤดูใบไม้ผลิ พวกมันพุ่งมาอยู่ด้านข้างโกวหมางในทันทีไม่ว่ามังกรสองตัวนั้นจะพุ่งทะยานผ่านไปทางใด บนทะเลเมฆในบริเวณนั้นก็จะมีดอกไม้ผลิบานและใบไม้สีเขียวชอุ่มนี่คือฤดูใบไม้ผลิที่ไม่อาจหย
