ไป๋จินซินก็รีบขานชื่อด้วยเสียงแผ่วเบา“โอ้ ขอโทษด้วย ฉันเสียสมาธิไปนิดหน่อย ไท่ไป๋พูดต่อได้เลย”“อืม”ไท่ไป๋จินซินพยักหน้า แล้วกล่าวต่อไป “อย่าเพิ่งพูดถึงสามจักรพรรดิเลย ภายใต้พวกเขายังมีก้งกง จู้หรง และสิงเทียนอยู่ด้วยพวกเขาแต่ละคนไม่ใช่เล่นๆ หากคิดที่จะทำสงครามกับสวรรค์จริงๆ ข้าเกรงว่าจะเกิดผลเสียต่อพวกเราเอาได้”“ข้าว่าพวกเราไปขอให้พระพุทธเจ้าจากแดนสุขาวดีมาช่วยไกล่เกลี่ยให้พวกเราดีไหม?”จู่ๆ ไท่ซ่างเหล่าจวินก็พูดขึ้นมา“ถ้าแดนสุขาวดีออกหน้าให้ ข้าคิดว่าสวรรค์เบื้องบนน่าจะไว้หน้าให้พวกเขา เหมือนกับคำกล่าวที่ว่า ไม่เห็นแก่หน้าภิกษุสงฆ์ ก็ควรต้องเห็นแก่หน้าพระพุทธเจ้า”“เหล่าจวินพูดจาน่าขันนัก”จิ่วเทียนเซียนเฟยกล่าวเย้ยขึ้นมา “ไปขอให้แดนสุขาวดีช่วยไกล่เกลี่ย อย่าบอกว่านะว่าอยากให้สวรรค์ของข้าพ่ายแพ้โดยที่ยังไม่ได้ต่อสู้?”“ไม่อย่างนั้นฝ่าบาทมีแผนการยังไง? ต้องการทำสงครามกันจริงๆเหรอ? หลัวเนี่ยที่สวรรค์เบื้องบนเคยคำนึงถึงก็ได้ตายจากไปแล้ว ในสวรรค์ของพวกเรา นอกจากเอ้อหลางเสินแล้ว ยังมีใครอีก?”ไท่ซ่างเหล่าจวินเอ่ยถาม“ยังมีฉินเฉา สามีของข้าไม่ใช่เหรอ?”ไท่ซ่างเหล่าจวินตกตะลึงไปกับคำพูดของจิ่วเทียนเซียนเฟยเชี่ย ไร้เหตุผลขนาดนี้เชียวเหรอ!“จิ่วเทียนเซียนเฟยพูดถูก ฉันก็เป็นกำลังสู้รบของสวรรค์เหมือนกัน ถ้าสวรรค์เบื้องบนคิดจะทำอะไรสวรรค์จริงๆ ฉันจะไม่อยู่เฉยๆ แน่นอน”ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้ม“โอ้ เดิมท
