ายของฉินเฉาฉินเฉาไม่ถอยกลับไปสักก้าว กลายเป็นฝ่ายองครักษ์เฝ้าประตู ที่ถูกำปั้นของตัวเองด้วยความเจ็บปวด“จะ เจ้าเป็นเทพปีศาจสินะ!”องครักษ์เฝ้าประตูร้องอุทานออกมาดังลั่น สีหน้าฉายชัดถึงความหวาดกลัวเทพปีศาจ?คำคำนี้ไม่เพียงพอที่จะใช้อธิบายตัวเขาได้อีกแล้วฉินเฉานึกขึ้นมาได้ว่าครั้งหนึ่ง เขาเคยทำผิดสัญญาจนถูกเทพปีศาจตีตราแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้มาเผชิญหน้ากับเขา ท่าทางจะหวาดกลัวพลังของเขาจนวิ่งหนีไปแล้วพันธมิตรเทพเจ้าจากทั่วโลกก็ถูกเขากวาดล้างไปหมดภายในครั้งเดียว ไม่ว่าเทพปีศาจจะมีระดับสูงแค่ไหนก็สูงไม่เท่าซาตาน และไม่สูงเท่าซุส“เทพปีศาจ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเข้าไปในประตูสวรรค์เด็ดขาด!”เมื่อพูดจบ องครักษ์เฝ้าประตูก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปด้านหลัง และคว้าอาร์ติแฟคของตนขึ้นมา“ดูระฆังเทพของข้าเสียก่อน!”ในระหว่างที่พูด องครักษ์เฝ้าประตูก็โยนอาร์ติแฟคระฆังของตนออกไปอาร์ติแฟคชิ้นนี้ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศและขยายใหญ่ขึ้นในสายลม ทันใดนั้นมันก็กลายเป็นระฆังทองคำขนาดยักษ์ ที่ส่งเสียงดังกระหึ่ม และครอบร่างกายของฉินเฉาโดยตรง“ฮ่าๆๆๆ!”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาถูกทับใต้ระฆัง องครักษ์เฝ้าประตูก็หัวเราะลั่นทันที“รู้จุดจบของการยั่วยุข้าหรือยัง! เจ้าเทพปีศาจน่ารังเกียจ ระฆังเทพอันนี้เป็นของตกทอดจากอาจารย์ของข้าเอง แม้แต่เซียนฟ้าข้าก็สามารถควบคุมได้ เทพปีศาจกระจอกๆ อย่างเจ้าก็เป็นแค่ของเล่นเท่านั้นแหละ ดูซิว่าคราวนี้เจ้าจะอวด
