ดียังไง!”องครักษ์เฝ้าประตูมั่นใจเป็นอย่างมาก เขายังยื่นมือไปตบระฆังทองคำของตนด้วยความสะใจจากนั้นเขาก็ใช้เสียงเซียน ส่งข้อความไปหาเจ้านายของเขา“เรียนท่านเซียน ข้าน้อยจับตัวเทพปีศาจที่จะเข้ามาในประตูสวรรค์ทางทิศใต้ได้ตนหนึ่ง! ข้าจะรอคอยให้ท่านเซียนมาถึงที่นี่!”จากนั้นองครักษ์เฝ้าประตูก็ยิ้มเยาะเย้ย “ฮ่าๆๆ ข้าจับตัวเจ้าได้ในคราวนี้ ข้าจะต้องสร้างผลงานครั้งใหญ่ได้อย่างแน่นอน! บางทีเบื้องบนอาจจะเลื่อนยศให้ข้าเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยเลยก็ได้ เป็นองครักษ์เฝ้าประตูแบบนี้มันน่าเบื่อจะตายไป ให้ข้าไปเฝ้าสระเหยาฉือดีกว่า ได้ยินมาว่าที่นั่นมีนางเซียนสวยๆ อยู่มากมายเสียด้วย ฮี่ๆๆ ………..”องครักษ์เฝ้าประตูพูดไป เช็ดน˺าลายไปแต่ในเวลานี้ น˺าเสียงเฉื่อยชาของฉินเฉาก็ดังขึ้นมาจากระฆังทองคำ“บางทีนายอาจจะไม่สมหวังก็ได้”“ทำไมล่ะ? หรือว่าเจ้าคิดที่จะหลบหนีไปจากระฆังเทพของข้า?”องครักษ์เฝ้าประตูกล่าวเย้ย “ฝันไปเถอะ ระฆังเทพของข้าน่ะ ว่ากันว่าในอดีตตอนที่อาจารย์ของข้าต่อสู้กับแม่ทัพกองเรือแม่น˺าสวรรค์อ้าวหาน อาจารย์ของข้าได้ใช้มันสะกดมังกรขาว อ้าวหานให้สงบลง แต่ครึ่งเซียนภูเขาอย่างเจ้าคงจะไม่รู้สินะว่าอ้าวหานเป็นใคร ถ้าเจ้ารู้ เจ้าก็คงจะเข้าใจความน่ากลัวของระฆังเทพ”“โอ้? ระฆังเทพอันนี้ขังมังกรขาวตัวน้อยได้เชียวเหรอ?”ฉินเฉาประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ว่าเรื่องนี้ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเขามากนักเขายืนขึ้นภายในระฆังเทพ แล
