้วยื่นนิ้วออกมาดีดใส่ระฆังเบาๆกริ๊ง! กริ๊ง!ถ้าเป็นคนธรรมดา ออกแรงดีดเพียงสองครั้งก็คงจะรู้สึกเจ็บนิ้วไปแล้วเป็นระฆังที่แข็งแรงมากและยิ่งไปกว่านั้นมันยังสามารถกักขังอ้าวหานได้ เขาคิดว่ามันน่าจะมีวิชาค่ายกลป้องกันสลักอยู่“อย่าเสียเวลาเลยน่า”องครักษ์เฝ้าประตูได้ยินฉินเฉาลั่นระฆัง เขาก็หัวเราะออกมา “เจ้าทำลายมันไม่ได้หรอก!”“ต้องลองดู”เสียงของฉินเฉาดังก้องอยู่ด้านใน“ปีศาจก็ยังเป็นปีศาจอยู่วันยังค˹า ไม่มีหัวคิดเอาซะเลย”องครักษ์เฝ้าประตูเบ้ปากพูดขึ้นมา“ข้าบอกไปแล้วไงว่าเจ้าทำลายระฆังเทพของข้าไม่ได้ เจ้าก็ยังคิดที่จะ…………..อะไรกัน!”ลูกตาขององครักษ์เฝ้าประตูแทบจะถลนออกมาข้างนอกเขาเห็นระฆังทองคำที่เขาภาคภูมิใจเกิดเสียงดังสนั่น จากนั้นก็ถูกเจาะเป็นรูโหว่ฝ่ามือที่มีกระแสไฟฟ้าพัวพันก็ยื่นออกมาจากรูโหว่นั้นเช่นกัน“มันแข็งแรงมากจริงๆ ด้วย”ฉินเฉารู้สึกประหลาดใจมาก ที่ฝ่ามือของเขาไม่ได้ทำลายระฆังจนกลายเป็นผุยผง“ระ ระฆังเทพของข้า……….”องครักษ์เฝ้าประตูยืนนิ่งงัน เขารู้สึกเจ็บปวดเจียนตายนี่คืออาร์ติแฟคที่ตกทอดมาจากอาจารย์ของเขา………….แต่มันกลับถูกทำลายไปแล้ว……….องครักษ์เฝ้าประตูรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆจบสิ้นแล้ว คราวนี้จบสิ้นจริงๆ แล้ว!หลอกลวงกันเห็นๆ!ปีศาจ ชายคนนี้เป็นปีศาจไม่ใช่เหรอ!แล้วทำลายระฆังเทพของเขาได้ยังไง!ตอนที่อาจารย์ส่งต่อมาให้เขา อาจารย์ยังบอกให้เขาภาคภูมิใจเพราะระฆังเทพอั
