บทที่ 89 หยดน้ำตาวิญญาณ
เหมยลี่น้อยที่หายใจรวยริน ตกตะลึงไปชั่วขณะ
ภายใต้แสงนั้น ความเจ็บปวดในร่างกายของเธอทุเลาลง ความหนาวเย็นถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ “คุณคือเทพเจ้าเหรอคะ?”
ใบหน้าของหนูน้อยบวมอย่างน่าเวทนา แต่ดวงตาสีดำสนิทกลับสะอาดบริสุทธิ์มาก
“ดวงตาของเธอสวยมาก” คนผู้นั้นหัวเราะ “ขอพรต่อเทพเจ้า แล้วคำอธิษฐานของเธอจะเป็นจริง”
เหมยลี่น้อยคิดว่าเป็นความฝัน แต่เมื่อตื่นมาเธอพบว่าบาดแผลบนตัวหายดีแล้ว ในมือเล็กถือสร้อยคอที่มีรูปปั้นเทพเจ้าอยู่
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและดิ้นรน แต่ที่สุดแล้วเธอก็สวมสร้อยไว้ที่คอ ซ้ำยังอธิษฐานขอพรเงียบ ๆ
หากเทพเจ้ามีจริง หวังว่าท่านจะทำให้หานจิ่งไม่ทำร้ายแม่ของเธออีก
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หานจิ่งก็หยิบมีดขึ้นมาด้วยเจตนาจะทำร้ายซูหวน และแล้วความปรารถนาที่เหมยลี่น้อยมีต่อรูปปั้นเทพเจ้าก็บังเกิดผล
วิญญาณชั่วร้ายกำราบหานจิ่ง แล้วเอาชีวิตเหมยลี่น้อยไป
……
หลังจากตรวจสอบความทรงจำของเธอแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็ค่อย ๆ ถอนมือออก เหมยลี่น้อยนอนอย่างอ่อนแรงในอ้อมแขนของเธอ ลมหายใจแผ่วเบา
ดวงตาเหมยลี่น้อยปิดสนิท ริมฝีปากที่แตกค่อย ๆ วาดเป็นเส้นโค้งที่น่ารัก
เธอพยายามยกมือขึ้นด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
ใช้นิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วของเฝ่ยไป๋ลู่
พี่สาวคะ หวังว่าครั้งนี้หนูจะได้เจอเทพเจ้าที่ดี…
กลิ่นอายหยินบนศีรษะของเหมยลี่น้อยหายไปฉับพลัน
มือเล
