รสวี่กลับชำเลืองมองหลี่ลี่แวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “เจ้าคือหลี่ลี่สินะ? อายุยังน้อย แต่ชื่อเสียงไม่น้อยเลย ข้าก็เคยได้ยินชื่อเจ้ามาหลายครั้งแล้ว เอาละ อาจารย์จาง เชิญกลับไปเถิด ข้าจะพาเขาไปเอง” พูดจบก็ไม่มองหลี่ลี่อีก หมุนตัวเดินเข้าไปในสำนักใน
เมื่อเห็นท่าทางของผู้จัดการใหญ่สวี่ หลี่ลี่ก็แอบยิ้มเย็นในใจ ทันทีก็เข้าใจว่าคงเป็นหูหยุนซานที่สั่งอะไรไว้แน่ ๆ
“หลี่ลี่ ผู้จัดการสวี่ท่านนี้ดูแลเรื่องจิปาถะของศิษย์โดยเฉพาะ ปกติอย่าได้ละเลยเขาเชียว” จางถงหลินรู้สึกถึงความผิดปกติของผู้จัดการสวี่ จึงกังวลและกำชับหลี่ลี่ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหลี่ลี่เป็นศิษย์อัจฉริยะ การปฏิบัติต่อเขาคงไม่แย่ จึงไม่พูดอะไรอีก
โดยปกติแล้วเมื่อศิษย์ธรรมดาเข้ามา ท่านผู้จัดการสวี่ก็คงไม่ทำเช่นนี้ แล้วจะกล่าวไยถึงหลี่ลี่ที่เป็นศิษย์อัจฉริยะ แต่เพราะไปทำให้หูหยุนซานขุ่นเคือง หลี่ลี่ ศิษย์อัจฉริยะผู้นี้ก็เท่ากับสูญเสียอนาคตของตนไปแล้ว
อีกทั้งท่านผู้จัดการสวี่ก็อยู่ภายใต้อำนาจของหูหยุนซานโดยตรง เขาจะยังสามารถปฏิบัติต่อหลี่ลี่ด้วยความเมตตาได้อย่างไร? โดยไม่คำนึงถึงความคิดของผู้บังคับบัญชา
เมื่อมาถึงหน้าที่พักที่จัดสรรให้ หลี่ลี่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับที่พักอื่น ๆ แล้ว ที่อยู่ของหลี่ลี่ช่างดูเหมือนกรงหมาเสียจริง แม้แต่ที่พักของสำนักกลางก็ยังดีกว่า ไม่เพียงแต่ลานบ้านจะรกรุงรัง ภายในห้องยังเต็มไปด้วยใยแมงมุม ฝุ่นหนาราว
