งไปอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็ห้อยตัวอยู่บนกำแพงเมือง มองดูภาพรวมของเทือกเขาทรายเหลืองจากระยะไกลพระเจ้า!ถึงโบโบ้จะเคยเห็นโลกอันกว้างใหญ่มาแล้ว แต่คราวนี้เขาตกตะลึงอย่างอดไม่ได้จริงๆนี่คือ………เมืองที่เพิ่งจะก่อสร้างขึ้นมาจริงๆ เหรอ?มันไม่แตกต่างอะไรไปจากเขตฟ้าสีครามเลย!ในทะเลทรายอันแห้งแล้งที่ไม่มีนกสักตัวบินมาขี้ใส่ กลับมีเมืองใหญ่ที่น่าทึ่งขนาดนี้อยู่ด้วย!ให้มองจากนอกเทือกเขาทรายเหลือง เขามองไม่ออกจริงๆ!ว่าข้างในจะคึกคักมากขนาดนี้!ถ้าโจมตีเมืองนี้จะต้องได้กำไรมหาศาลแน่นอน!“ท่าน……….ท่านผู้บัญชาการ……….พวกเราจะทำยังไงต่อดีครับ………..”ลูกน้องของเขาที่ยังคงตกตะลึง เอ่ยถามออกมา“เห็นหอคอยนั่นไหม?”โบโบ้ทรงตัวอย่างรวดเร็ว แล้วชี้ไปยังหอคอยที่สูงที่สุด พลางกล่าวขึ้นมาว่า“ที่นั่นจะต้องเป็นศูนย์บัญชาการ และมีข้อมูลที่พวกเราต้องการอยู่แน่นอน ไป พวกเราไปที่นั่นกันเถอะ”สิ้นเสียง โบโบ้ก็กดที่เสื้อผ้าของตัวเอง ทันใดนั้นแผ่นฟิล์มบางๆ ที่เหมือนกับพังผืด ก็ปรากฏขึ้นที่แขนและขาทั้งสองข้างเขาถีบตัว กระโดดออกไปจากกำแพงสูงชะลูดนี้ทันที แล้วม้วนตัวตีลังกาอยู่ในเงามืด บินไปยังหอคอยดังกล่าวนั้นเมื่อลูกน้องมีแบบอย่างให้เห็น แต่ละคนก็ทำตามทันทีท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด มนุษย์กิ้งก่านับโหลกระโดดเข้าไปใกล้หอคอยอย่างเงียบเชียบ ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นตัวพวกเขาโบโบ้ยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจมากขึ้นดูเหมือนว่าชัยชนะจะอย
