รข่มขู่เล็กน้อยแล้ว
ส่วนหลินหม่านซางก็พูดเสียงเย็นชาว่า
“เฮอะ ๆ ไม่ต้องให้คณบดีฉินเหนื่อยหรอก”
“อีกอย่าง ที่คณบดีฉินตัดสินใจแบบนี้ ก็คงไม่ได้ทำเพื่ออนาคตของเราสองคนหรอกใช่ไหม?”
สีหน้าฉินซานไห่เปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น
จากนั้นเขาถามกลับว่า
“หมายความว่าอย่างไร?”
สีหน้าของฉินซานไห่เปลี่ยนจากเป็นมิตรกลายเป็นดุดันในพริบตา ทำให้เจี๋ยเป่า รู้สึกว่าตนเองอยู่ผิดที่ผิดทางในทันที
เขารู้สึกตกใจอย่างมากในทันใด
ไม่มีคำเรียกขาน ไม่มีคำพูดสุภาพ
มีเพียงคำถามที่มีนัยของการตำหนิเท่านั้น
ตอนนี้ เขารู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่ไม่ผิด
ตัวเขาและอาจารย์ของเขา ตอนนี้อยู่บนเรือรบลำเดียวกันจริง ๆ แต่บนเรือรบลำนี้ เขากลับไม่มีความสามารถในการควบคุมหางเสือ
ดังนั้น ทิศทางใด ๆ ของเรือรบลำนี้ ล้วนถูกกำหนดโดยอาจารย์ของเขา
และตอนนี้ อาจารย์ของเขากำลังจะขับเรือรบลำนี้ ไปท้าทายสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวที่สุดในท้องทะเลลึก
คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดหวาดกลัวไม่ได้
ตัวเขาคิดอย่างไร ถึงได้ตัดสินใจอย่างโง่เขลา ผูกชีวิตของตัวเองเข้ากับชีวิตของคนแก่คนนี้
ตอนนี้หลินหม่านซาง อายุหกย่างใกล้เจ็ดสิบแล้ว พูดตรง ๆ ก็ใช้ชีวิตมามากพอแล้ว ชีวิตนี้ก็ถือว่าได้รับความสำเร็จอย่างมากมาย
แม้ว่าเขาจะล้มลงในตอนนี้ แต่เขาก็ได้สัมผัสกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งของโลกมาแล้วทั้งหมด
แต่สำหรับดาวรุ่งอย่างเขาที่เพิ่งเริ่มโด่งดังมา โ
