“ท่านผู้นำดินแดนมีคำสั่งลงมาแล้ว พวกเราสามารถโจมตีเทือกเขาทรายเหลืองต่อไปได้!”รองผู้นำดินแดนกำลังนั่งอยู่ในห้องปราชุม รอบด้านรายล้อมไปด้วยผู้บริหารของพิภพหลิงบรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึมมืดมน สีหน้าของรองผู้นำดินแดนดูไม่น่ามองนัก“ข้าเพิ่งได้รับข่าวมา กองทัพของพวกเราบนดาว n3 ถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว”คำพูดของเขาได้กระตุ้นให้ผู้บริหารทุกคนแตกตื่นในทันที“ว่ายังไงนะ!”“นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นใช่ไหมครับ!”“กองทัพทาสหน่วยที่สามถูกกำจัด! อีกฝ่ายมีทั้งหมดกี่คนครับ?มนุษย์อัจฉริยะทั้งหมดถูกส่งไปที่นั่นใช่ไหมครับ!”รองผู้นำดินแดนนั่งนิ่งงัน จ้องมองสีหน้าท่าทางของคนเหล่านี้“หรือว่าพลังของศาสดาจะเพิ่มขึ้นจนถึงขีดจำกัดแล้ว?”“พวกมนุษย์อัจฉริยะจะตอบโต้พวกเราอย่างบ้าคลั่งแล้วใช่ไหม?”“งั้นพวกเราก็ควรส่งกองทัพไปปราบปรามพวกมันให้มากขึ้น!”คนเหล่านี้ตกอยู่ในความวุ่นวาย แต่รองผู้นำดินแดนยังคงนิ่งงันไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว“ทำไมพวกเราถึงไม่ไปเจรจากับพวกมนุษย์อัจฉริยะล่ะ? จักรวาลกว้างใหญ่ถึงขนาดนี้ แบ่งให้พวกมันสักหน่อยจะเป็นอะไรไป!”ผู้บริหารคนหนึ่งกล่าวแนะนำ“เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ! มนุษย์อัจฉริยะพวกนั้นมีความคิดแบบไหน?พวกมันคิดจะฆ่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมด แล้วรวมจักรวาลให้เป็นหนึ่งเดียว!เจ้าจะไปคุยกับพวกมัน นั่นไม่ใช่ว่าเป็นการเจรจากับเสือเพื่อขอหนังเสือหรือไง!”ผู้บริหารอีกคนทุบโต๊ะ แล้วกล่าวแย้งความคิดเห็นของอีกฝ่ายทั
