มดเช่นกันพวกเขาต่างตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกพวกเขาคือหมากในกำมือที่ถูกคนอื่นเล่นสนุกงั้นเหรอ?“มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในจักรวาลจริงๆ เหรอ…………ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ”“จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าตัวเองช่างตัวเล็กจ้อยเหลือเกิน………….”หนึ่งเด็กน้อย หนึ่งชายชรา ต่างมีสีหน้าโศกเศร้าอ้างว้าง“พวกเราจะไม่มีโอกาสชนะจริงๆ เหรอ?”“อย่ามาถามข้าเลย ข้าเองก็……..ไม่รู้เหมือนกัน……….”ทั้งสองคนต่างรู้สึกโศกเศร้าในชะตากรรมก็เหมือนกับมนุษย์โลกที่ไม่สามารถหลีกหนีการเกิด แก่ เจ็บ ตายได้พวกเขารู้สึกว่า ชะตากรรมดังกล่าวคือฝันร้ายที่ไม่อาจหลีกหนีได้เช่นกัน“แล้วไงล่ะ?”แต่ในเวลานี้ ฉินเฉากลับคลี่ยิ้มออกมา “ถ้าพวกเขาไม่พ่ายแพ้ แล้วจะมีโอกาสให้ฉินเฉาแสดงศักยภาพได้ยังไง?”เมื่อพูดจบ เขาก็ยื่นมือไปลูบหัวศาสดาโลลิ แล้วพูดต่อไปว่า“ตลอดเส้นทางที่ฉันก้าวเดิน ฉันต้องเผชิญหน้ากับศัตรู ที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางพ่ายแพ้มาไม่รู้มากมายเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังก้าวเดินต่อไป เพราะถ้ายอมแพ้เอาตอนนี้ ฉันก็คงจะไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่ว่าคนที่เธอพูดถึงจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่มันจะสำคัญอะไร? ในหมู่พวกเรา มีคำพูดหนึ่งที่ฉันชอบมาก นั่นคือทุกปัญหาย่อมมีทางออก”หลังจากนั้น ฉินเฉาที่นั่งยองๆ ลงตรงหน้าศาสดาโลลิก็ตบขาตัวเองแล้วยื่นมือข้างหนึ่งไปหาเธอ“ฉันจะต่อสู้กับเขาจนถึงที่สุด หรือไม่ก็ทำให้เขาได้รู้ว่าการที่เขาไม่ได้ฆ่าฉินเฉา มันคือความผิดพลาด ฉันจะกวาดล
