งส์คนนี้ จะมีเสียงที่ไพเราะเหมือนกัน“กรงก็เล็กแค่นี้ เจ้าจะให้ข้าไปอยู่ที่ไหน?”ฉินเฉากระพริบตาอย่างไร้เดียงสา แล้วกล่าวว่า “จะ เจ้ารังเกียจข้าเหรอ……..”ในระหว่างที่พูด เขาก็จ้องมองหงส์สาวด้วยสายตาน่าสงสารสาวน้อยเผ่าหงส์ตัวสั่นทันทีฉินเฉาคือเด็กหนุ่มในวัย 14 ปี เมื่อจ้องมองด้วยแววตาที่รู้สึกผิดและน่าสงสารแบบนี้ มันจึงเป็นการโจมตีที่รุนแรงมากสาวน้อยเผ่าหงส์ไม่คิดเลยว่า ดวงตาสีดำจะมีพลังทำลายล้างที่รุนแรงมากขนาดนี้เหมือนกันเธอคิดว่าดวงตาสีฟ้าน˺าทะเลของเผ่าพันธุ์ของเธอนั้นงดงามที่สุดแต่มาวันนี้ เธอเริ่มสงสัยในความคิดของเธอขึ้นมาแล้วสายตาของเด็กคนนี้ทำให้จิตใจของเธอสั่นไหว“จะ เจ้ารังเกียจข้าเหรอ……….”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง“ข้า……..”สาวน้อยเผ่าหงส์พูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไปดีจะบอกว่ารังเกียจ?จริงอยู่ที่ความใกล้ชิดก่อนหน้านี้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแต่ว่าตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีความรู้สึกรังเกียจเหลืออยู่อีกแล้วถึงยังไงอีกฝ่ายก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง“ข้าจะต้องถูกรังเกียจแน่ๆ เลย……..”น˺าเสียงของฉินเฉาสั่นเครือ เขาก้าวถอยหลังไปพิงลูกกรง แล้วพูดออกมา“คนในเผ่าของข้าถูกฆ่าตายไปหมด………..เหลือข้าอยู่แค่คนเดียวข้าคิดว่าข้าจะหามิตรสหายได้……….แต่ที่แท้ก็ยังโดนรังเกียจ ใครใช้ให้พวกเราเป็นทาสชาวโฮแมนที่ต˹าต้อยที่สุดล่ะ……….พี่สาว ข้าคิดถึงท่าน! ท่านอยู่ที่ไหน………..”ดวงตาของฉินเฉาแวววาวไ
