ูกขังมานานแรมปี ทำให้ไม่ได้สัมผัสแสงแดดและขาดเกลือแร่ เหงือกของพวกเขาก็อ่อนแอ แต่ยังต้องมากินขนมปังแข็งๆเหล่านี้เฮ้อ นี่น่ะเหรอชีวิตของคนเรา?ฉินเฉามองนานาซีที่มีบาดแผลอยู่เต็มร่างกาย เขาหยิบขนมปังขึ้นมา แล้วเริ่มโคจรพลังของสุนัขปีศาจเก้าเร้นลับทันใดนั้นมือซ้ายของเขาก็พลันร้อนระอุ จากนั้นไอหมอกที่มาจากพลังของเหลิ่ยเยว่ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เพื่อนึ่งขนมปังให้นุ่ม“พี่สาวนานาซี กินสิครับ”“อืม…….”นานาซีลืมตา เธอลังเลที่จะรับขนมปังแห้งๆ มาจากมือฉินเฉาเธอไม่สามารถกัดอาหารที่ทั้งแห้งและแข็งแบบนี้ได้ถึงจะกินเข้าไป ผลสุดท้ายก็มีแต่จะทำให้เธอและคนอื่นๆ เลือดไหลออกมาตามไรฟันแต่เถียจู้เป็นคนยื่นมาให้เธอ ถ้าเธอไม่รับมัน เถียจู้จะต้องคิดว่าเธอรังเกียจเขาอีกแน่กินเข้าไปสักคำสองคำก็พอแล้วแต่เมื่อนานาซีรับขนมปังมา เธอก็ต้องประหลาดใจขนมปังชิ้นนี้ทั้งร้อนและนุ่ม นอกจากนี้ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ จากข้าวสาลีนานาซีผงะไปทันที หรือว่าวันนี้ร้านค้าทาสอยากจะแสดงความเมตตา?เพราะเธอกำลังจะถูกส่งไปยังศูนย์บัญชาการทหารเร็วๆ นี้แล้ว ก็เลยจะให้กินอาหารดีๆ สักหน่อยเหรอ?อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอก ขนมปังชิ้นนี้ก็แค่อุ่นให้ร้อนเท่านั้นแต่อย่างน้อยเธอก็ยังสามารถกินได้!เผ่าพันธุ์ของนานาซีคือหงส์ ความสง่างามฝังลึกอยู่ในกระดูกของเธอถึงแม้ว่าเธอจะหิวมาก และอยากกินขนมปังที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเย้ายวนชิ้นนี้มากก็ตามแต่เธอยังคงใช้
