นี้แล้ว
เจี๋ยเป่ามองอาจารย์ที่เพิ่งเข้าข้างเขาไม่นานมานี้ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า
“อาจารย์ คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าผมต้องการจะพูดอะไร”
“เมื่อสักครู่คุณพูดไปแล้วว่า วิดีโอที่คุณส่งให้คณบดีนั้นเป็นประโยชน์กับผม”
“แม้แต่บนเตียงผ่าตัด คุณก็ยังให้หมอที่ไม่มีชื่อเสียงคนหนึ่งรับผิดชอบแทนผม”
“แล้วคุณก็บอกเองด้วยไม่ใช่เหรอครับ ว่าถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”
“เจี๋ยเป่า นายนี่มันสารเลวจริง ๆ!”
“ฉันคอยดูแลนายอย่างดีมาโดยตลอด ทำไมนายถึงเป็นไอ้ชั่วที่มีจิตใจอำมหิตแบบนี้ได้!”
หลังจากได้ยินคำพูดของเจี๋ยเป่า หลินหม่านซางก็ทนไม่ไหวและตะโกนด่า เขาอย่างเจ็บปวด
แต่สำหรับคำด่าทอของหลินหม่านซาง เจี๋ยเป่ากลับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย และยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ อาจารย์”
“ตอนนี้ ไม่ว่าในสายตาของคนนอกหรือในความเป็นจริง คุณกับผมก็อยู่บนเรือรบลำเดียวกันแล้ว”
“พูดง่าย ๆ ก็คือตั๊กแตนที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือกเส้นเดียวกัน”
“ถ้าเรื่องพวกนี้แพร่งพรายออกไป จะเป็นการโจมตีที่ทำลายล้างทั้งเราสองคน”
“ว่ายังไงครับ? ตอนนี้คุณน่าจะยินดีช่วยผมแล้วใช่ไหม?”
คำพูดของเจี๋ยเป่าทำให้ใจของหลินหม่านซางเย็นเฉียบโดยสิ้นเชิง
ในขณะนี้ เขาหวังกระทั่งว่าลูกศิษย์ของเขาจะเป็นหานชิงอวี่ ที่ไม่ลงรอยกับเขาสักเท่าไหร่แทน
แต่หานชิงอวี่ก็คือหานชิงอวี่ เขาจำต้องยอมรับว่าสิ่งที่เจี๋ยเป่าพูดมีเหตุผล
ตอนนี้เขาสามารถท
