บทที่ 295 บอกความจริง
เมื่อได้ยินหลินหม่านซางพูดประโยคนี้ เจี๋ยเป่าก็ตกใจในทันที
เขาคิดว่าหลินหม่านซางต้องการให้เขาไปที่ห้องทำงานของคณบดีด้วยกันเพื่อสารภาพและขอให้คณบดีอภัยโทษ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจี๋ยเป่ารู้สึกหนาวยะเยือกที่หลัง
ตอนนี้เขากลัวจริง ๆ ว่าตนเองอาจจะยุแหย่อาจารย์มากเกินไปจนทำให้อีกฝ่ายหุนหันพลันแล่นแบบนี้
หากอาจารย์เกิดสำนึกผิด หรือยังมีจิตสำนึกในจรรยาบรรณแพทย์อยู่ แล้วพาเขาไปที่ห้องทำงานของคณบดีเพื่อขอความเห็นใจ
หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็จะหนีไม่พ้นโชคชะตาอย่างแท้จริง
ถึงแม้ว่าความสามารถของอาจารย์ในตอนนี้จะไม่เพียงพอที่จะหลุดพ้นจากการควบคุมของเขา
แต่หากอาจารย์ละทิ้งทุกอย่างและยอมสู้กับเขาจนตัวตาย เขาก็คงจะจบสิ้นอย่างแท้จริง
ในขณะที่เจี๋ยเป่ากำลังคิดด้วยความหวาดกลัวว่าจะขอโทษอย่างไรดี หลินหม่านซางก็มองท่าทางของลูกศิษย์ตนแล้วเดาสภาพจิตใจของเขาได้คร่าว ๆ จากนั้นก็หัวเราะออกมา
“อะไรกัน? ตอนนี้ไม่มีน้ำยาแล้วเหรอ?”
“ความกล้าที่เพิ่งอวดฤทธิ์ใส่อาจารย์ของนายหายไปไหนแล้ว หรือว่าแค่กล้าข่มเหงคนในบ้าน คิดว่าฉันจะขายนายทิ้งงั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหม่านซางเช่นนี้ เจี๋ยเป่าจึงพูดด้วยน้ำเสียงขอความเมตตา
“อาจารย์ครับ ผมไม่เคยมีใจไม่เคารพคุณเลยนะครับ”
“เมื่อครู่น้ำเสียงของผมอาจจะแรงไปหน่อย ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่เหมาะสม ผมจะขอโทษคุณทันทีครับ”
ดูท่าทางของเจี๋ยเป่าที่กำลังขอความเมตต
