านซางชักมือกลับ แล้วพูดกับเจี๋ยเป่าด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง
“ฉันทำแบบนั้นเพราะอะไรรู้ไหม!”
“ตอนแรกที่ฉันให้คนแซ่อิงมาแทนนาย ก็เพราะเห็นว่าสภาพนายย่ำแย่ กลัวว่านายจะทำผิดพลาดระหว่างผ่าตัด!”
“แต่ไม่คิดเลยว่าสัญชาตญาณของฉันถูกต้อง นายนี่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ ถึงได้ดื่มเหล้าก่อนเข้าห้องผ่าตัด”
“เจี๋ยเป่า ก่อนหน้านี้ฉันบอกนายไปตั้งหลายครั้งแล้วเรื่องข้อห้ามในห้องผ่าตัด นายลืมไปหมดแล้วใช่ไหม?!”
หมัดที่หลินหม่านซางทุบลงบนโต๊ะนั้น ดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากมายอย่างรวดเร็ว
ดังนั้น หลินหม่านซางจึงต่อว่าเจี๋ยเป่าด้วยเสียงเบาลง
ถึงแม้คนรอบข้างจะมองเห็นได้ว่าหมอหลินกำลังโกรธมาก แต่ก็ไม่รู้ถึงสาเหตุว่าเขาโมโหขนาดนั้นเพราะอะไร
มองท่าทางของหลินหม่านซางที่กำลังต่อว่าตนเองด้วยเสียงเบา ในที่สุดเจี๋ยเป่าก็เข้าใจ
ถึงแม้จะยังปากแข็ง
แต่อาจารย์ของเขาก็ยังคงเห็นแก่มิตรภาพเก่า ๆ อยู่
เขาคิดว่าตัวเองแค่อ่อนน้อมถ่อมตนต่อหน้าอาจารย์ พูดจาดี ๆ สองสามคำ อาจารย์ก็จะยินดีจัดการเรื่องนี้ให้แน่นอน
ดังนั้น เจี๋ยเป่าจึงเอ่ยปากพูดกับอาจารย์เฒ่าว่า
“อาจารย์หลิน ผมรู้แล้วว่าผมผิด”
“แต่ผลของความผิดพลาดนี้ เราค่อยมาคุยกันทีหลังได้ไหม”
“ยังไงตอนนี้อิงชื่อจ้งก็กำลังจะเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูดแล้ว ถ้าเรื่องพวกนี้ถูกเปิดเผยออกไป ผมจะต้องแย่แน่ ๆ!”
หลินหม่านซางได้ยินคำพูดของเจี๋ยเป่าก็ไม่ได้เห็นใจ กลับยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก
อย่างไรเ
