“ที่แกมาเจอฉันในวันนี้ ก็เท่ากับว่าแกสามารถรักษาชีวิตได้แล้ว”ฉินเฉากอดซ่างกวนหยาน แล้วหัวเราะออกมาหวังกั๋วเปียวคล้ายกับคนที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายตอนนี้เขามีแต่จะต้องพึ่งพาคนตรงหน้า ที่สามารถเปิดเผยวีรกรรมเก่าๆ ของเขาออกมาได้ทั้งหมด“ได้โปรดช่วยฉันด้วย………”“ฉันช่วยแกฟรีๆ ไม่ได้หรอก ถึงยังไงฉันก็เป็นคนแบกกระสอบทราย เมื่อทำงานก็ต้องได้รับค่าจ้าง”ฉินเฉากล่าวออกมา“นายว่ามาเลย……….”หวังกั๋วเปียวรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะเรียกร้องเงินจำนวนมหาศาล แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาตระหนี่“ฉันต้องการเงินหนึ่งร้อยล้าน”แต่ทว่าคำพูดของฉินเฉาแทบจะทำให้หวังกั๋วเปียวตายอยู่ตรงนั้น“อะ อะไรนะ………..ล้อเล่นหรือไง!”หวังกั๋วเปียวกระโดดขึ้นจากพื้น และตะโกนเสียงดังลั่น“งั้นเงินหนึ่งร้อยล้านที่ฉันได้มา ก็ต้องยกให้นายหมดเลยน่ะสิ!”“ดี งั้นฉันก็ไม่เอาแล้ว แกไปซะเถอะ ลาก่อน”ฉินเฉาส่งยิ้มให้หวังกั๋วเปียวอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะหันกลับไปพูดกับอันซินและซ่างกวนอู่“คุณลุงคุณป้าครับ ทำให้พวกคุณต้องหัวเราะแล้ว พวกเรามาทานอาหารกันต่อดีกว่าครับ ไวน์ขวดนี้เข้ากันดีกับสเต๊กเนื้อที่ผมทำ เพื่อนชาวต่างชาติของผมเป็นคนแนะนำมาเอง”หวังกั๋วเปียวหน้าซีดเผือดทันที หยดเหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาจากหน้าผากอย่างต่อเนื่องตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า เขากำลังขอร้องคนอื่น ไม่ใช่คนอื่นมาขอร้องเขาถึงตอนนี้เขาจะมีเงินหนึ่งร้อยล้าน แต่เขาก็อาจจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานนี่คือ
