“อาหารวันนี้ละลานตาไปหมดเลย!”เมื่อเห็นอาหารตะวันตกที่วางอยู่บนโต๊ะ ซ่างกวนอู่ก็อุทานออกมาอย่างอดไม่ได้และหวังกั๋วเปียวที่คุ้นเคยกับอาหารตะวันตก ก็ไม่พบข้อผิดพลาดใดๆ บนสเต๊กเนื้อที่อยู่ในจานเลยแม้แต่อย่างเดียวทั้งสี กลิ่น รสชาติล้วนสมบูรณ์แบบเขาจินตนาการไม่ได้เลยว่า นี่คืออาหารที่แรงงานอพยพทำขึ้นมาเห็นได้ชัดว่ามันเหมือนกับอาหารค˹าในงานเลี้ยง ที่มีเชฟชาวตะวันตกเป็นผู้รังสรรค์นี่คือเรื่องล้อเล่นใช่ไหม?หรือว่าแรงงานอพยพคนนี้ จะเคยเป็นเชฟในร้านอาหารตะวันตกมาก่อน?สมองของหวังกั๋วเปียวเริ่มไม่ทำงานแล้วและสิ่งที่อยู่ตรงกลางโต๊ะอาหารค˹าก็คือห่านพะโล้มันฝรั่งหม้อใหญ่ ซึ่งดูเหมือนว่าฉินเฉาจะตั้งใจทำอาหารจานนี้ขึ้นมาเพื่อเอาใจอันซินห่านพะโล้มันฝรั่งกลิ่นหอมกรุ่นที่อยู่บนโต๊ะ ทำให้อันซินขยับนิ้วมืออย่างอดไม่ได้“โอ้….” อันซินเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอาหารบนโต๊ะจะเป็นฝีมือของเสี่ยวฉิน ฉันคิดว่าหยานหยานไปเชิญสุดยอดเชฟมาที่นี่ซะอีก”เพียงแค่กลิ่นอันหอมกรุ่นนี้ก็สามารถเรียกน˺าลายคนได้แล้วหวังกั๋วเปียวอดไม่ได้ที่จะหั่นสเต๊กในจาน แล้วส่งมันเข้าไปในปากกัดเข้าไปคำเดียว สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปรสชาตินี้คือของแท้สูตรดั้งเดิม มันอร่อยเสียยิ่งกว่าร้านอาหารใหญ่ๆ บางร้านในอเมริกาแต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?หวังกั๋วเปียวไม่อยากจะเชื่อปากของตัวเองเท่าไหร่“พระเจ้า………..นี่คือฝีมือของ
