บกกระสอบทรายอย่างนายยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาหน้าไม่อาย!”“จะดูถูกคนแบกกระสอบทรายทำไม?”แววตาของฉินเฉามีประกายความเย็นชาพาดผ่าน“ถ้าไม่มีคนแบกกระสอบทรายอย่างพวกอั๊ว ลื้อจะได้นอนในวิลล่างั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ ทำได้แค่ถือถุงพลาสติกไปนอนที่สนามหญ้าเท่านั้นแหละ!”“หน้าฉาบด้วยทองคำเหรอ?”หวังกั๋วเปียวกล่าวเย้ย “คนอย่างนายมันไม่มีความฝัน ทำได้แค่เพ้อฝันไปวันๆ จะมาเทียบชั้นกับคนที่มีความฝันอย่างฉันได้ยังไง?”“ลื้อน่ะเหรอมีความฝัน? ฝันกลางวันน่ะสิไม่ว่า”ฉินเฉากล่าวออกมาหวังกั๋วเปียวไม่เข้าใจ เขาเพิ่งจะกลับมาที่ประเทศจีนได้ไม่นาน จึงไม่รู้ความหมายของคำคำนี้แต่ซ่างกวนหยานหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้“หยานหยาน เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? หมอนี่เป็นแค่คนแบกกระสอบทราย อยู่กับเขาจะมีประโยชน์อะไร? ฉันคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของเธอนะ”หวังกั๋วเปียวชี้นิ้วไปที่ตัวเอง แล้วพูดออกมา“เอาล่ะ พี่เปียว พอได้แล้ว!”ฉินเฉารู้สึกว่าถ้าไม่รีบจัดการกับผู้ชายคนนี้ เขาก็คงจะไม่จบไม่สิ้นสักที“ใครบอกลื้อว่าอั๊วเป็นคนแบกกระสอบทราย? อั๊วยังพูดไม่จบเลย”“ถ้าไม่ใช่ งั้นนายคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”“อั๊วคือหัวหน้าใหญ่!”ฉินเฉาตบหน้าอกตัวเอง พูดออกมา“อย่างนายน่ะเหรอ หัวหน้าใหญ่? หัวหน้าใหญ่ในไซต์งานก่อสร้างน่ะสิไม่ว่า!”หวังกั๋วเปียวระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “โง่จริงๆ! พูดจาโอ้อวดไม่มีสาระอะไรเลย!”“โครงการนั้นเป็นของอั๊ว ที่ดินตรงนั้นก็เป็นอั๊วที่สร้างขึ
