ของเธอก้าวลงมาจากตำแหน่งที่ได้เปรียบได้ยังไง?“พี่ใหญ่คนนี้เป็นใคร? อั๊วไม่คุ้นหน้าเลย ไม่เคยได้ยินเรื่องของพี่ใหญ่คนนี้มาก่อน”ฉินเฉากระพริบตามองหวังกั๋วเปียวเป็นเชิงถาม“ฉันชื่อปีเตอร์ หวัง เพิ่งกลับมาจากสหรัฐอเมริกา”สีหน้าของหวังกั๋วเปียวดูมืดมน แต่ก็ยังคงฝืนยิ้ม ทำตัวสุภาพบุรุษส่วนประโยคที่ว่า ‘ฉันคือคู่หมั้นของซ่างกวนหยาน’ นั้นยังคงติดอยู่ในปาก ไม่ได้พูดมันออกมาด้วยย่ามันเถอะ ทำไมไอ้โง่นี่ถึงไม่รีบๆ ตายไปซะ บิดาสู้มันไม่ได้ตรงไหน!“พีฉาหวัง?”ฉินเฉากระพริบตาปริบๆ จ้องมองหวังกั๋วเปียว แล้วกล่าวว่า “ไอหยา! จะบอกว่าพี่ชายเป็นพวกที่ชอบออกไปเที่ยวเตร่อยู่ข้างนอกเหรอ? ถึงได้ชื่อนี้มา อั๊วชื่อว่าฉินเฉา มีชื่อเล่นสมัยเด็กๆ ว่า ไข่เหล็กพีฉาหวัง ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จัก!”“ปีเตอร์หวังต่างหาก!”“พีต้าหวัง?”“ปี……เตอร์…….หวัง”“ผีต้านหวังเหรอ? โอ้ พอพูดแล้วอั๊วก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลย! คุณป้าครับ ที่บ้านเราจะเริ่มกินข้าวกันเมื่อไหร่? ให้อั๊วแสดงฝีมือให้ทุกคนดูดีไหม? อั๊วทำอาหารอร่อยๆ ได้ด้วยนะครับ!” (ผีต้าน 皮蛋 คือไข่เยี่ยวม้า)ฉินเฉากล่าวออกมา พลางม้วนแขนเสื้อ ทำท่าราวกับเตรียมตัวจะลงสังเวียนต่อสู้สีหน้าของหวังกั๋วเปียวยิ่งมืดครึ้มไปกันใหญ่ “นะ นายเรียกฉันว่าหวังกั๋วเปียวเถอะ”“โอ้ แล้วก็ไม่พูดออกมาตั้งแต่แรก พี่เปียว อยู่กินมื้อเย็น ลิ้มรสชาติฝีมือของอั๊วด้วยกันสิ!”ฉินเฉาพูดจาราวกับเป็นสมาชิ
