กคนหนึ่งของครอบครัวหวังกั๋วเปียวรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก“อ๊ะ เสี่ยวฉินทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”อันซินเอ่ยถามด้วยความสนใจ“พอได้ครับ ปกติชอบทำอาหารกินเองที่บ้าน”ฉินเฉาคลี่ยิ้ม แล้วกล่าวตอบ“นั่นสิ นายก็น่าจะทำอาหารเป็นจริงๆ”หวังกั๋วเปียวกล่าวเสียดสีอย่างอดไม่ได้ “ฉันไม่เคยกินข้าวที่บ้านเลย ออกไปกินนอกบ้านตลอด”“โธ่ ข้างนอกจะมีอะไรอร่อย? ทำกินเองมันไม่เปลืองเงิน แถมยังอร่อยด้วย”ฉินเฉาพูดขึ้นมาทันที“ไม่จำเป็นหรอก งั้นร้านอาหารที่เปิดอยู่ข้างนอกจะมีความหมายอะไร? คุณป้าครับ ผมว่าพวกเราไปทานอาหารตะวันตกกันดีกว่า ว่ายังไงครับ? ผมพอจะรู้จักร้านอาหารอยู่ร้านหนึ่ง สเต๊กเนื้อกับกุ้งล็อบสเตอร์ที่นั่นไม่เลวเลยนะครับ”“อา พี่เปียว ไม่คิดเลยว่าพี่เปียวจะเป็นพวกเดียวกัน”ดวงตาของฉินเฉาพลันเปล่งประกายแต่หวังกั๋วเปียวขมวดคิ้ว หมอนี่ก็ชอบกินสเต๊กเนื้อกับกุ้งล็อบสเตอร์เหมือนกันเหรอ? ตลกแล้ว“ไม่คิดเลยว่าพี่เปียวจะชอบกินกุ้งลอบสเตอร์มินิผัดหม่าล่า [1]ด้วยเหมือนกัน!”ฉินเฉาปรบมือ พลางหัวเราะออกมาเชี่ยเอ๊ย!หวังกั๋วเปียวนึกอยากจะดึงทึ้งเจ้าหมอนี่ให้ตายไปซะ!“ฉันกำลังพูดถึงกุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่!”“ใช่แล้ว กุ้งล็อบสเตอร์มินิบนถนนหวังหมาจื่อ ตัวใหญ่เท่าฝ่ามือแน่ะ มีกลิ่นหอมมากด้วย หรือว่าวันนี้พี่เปียวกับพวกเราพ่อลูกจะไปกินไปดื่มที่นั่นด้วยกัน?”เชี่ยเอ๊ย!หวังกั๋วเปียวรู้สึกอยากจะฆ่าคนขึ้นมาใครมันจะไปกินกุ้งล็อบสเตอร์มินิ?ส
