ค่อยมาพูดถึงเรื่องของก็องกันทีหลัง”ฉินเฉาหันหน้าไปพูดกับไรลีย์ “กลับมาพูดถึงเรื่องฐานทัพหลัก ในรูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัสก่อนหน้านี้กันก่อน ฉันคิดเอาไว้นานแล้วว่าจะใช้วิธีนี้”“……..”ไรลีย์มองก็องที่ถูกมัดเอาไว้ แล้วหันหน้ามาพูดกับฉินเฉา“งั้นถ้าพิภพหลิงเปิดฉากโจมตีขึ้นมาจะทำยังไง?”“พวกมันทำไม่ได้หรอก”ฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา “ตอนนี้คือกำหนดเวลาหนึ่งแสนปี กองทัพจำนวนมากของพวกมันถูกส่งออกไปข้างนอก ส่วนเรื่องกองทัพที่อยู่ในมือของพิภพหลิงในตอนนี้ ถ้าพวกเราถามคุณก็องก็จะรู้เอง”หลังจากนั้น ฉินเฉาก็หันไปมองก็อง พร้อมกับส่งยิ้มเป็นเชิงถามแต่ก็องปิดปากเงียบ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำราวกับเป็นศพ“ดูเหมือนว่าคุณก็องของพวกเราจะไม่ให้ความร่วมมือ”ฉินเฉาแสยะยิ้มมุมปาก ทำเอาไรลีย์ตัวสั่นไปกับรอยยิ้มนั้นเขายกแขนที่เหลือเพียงข้างเดียวของก็องขึ้นมาเบาๆ แล้วใช้มืออีกข้างบีบนิ้วก้อยของก็อง“ว่ากันว่า นิ้วทั้งสิบเชื่อมต่อกับหัวใจ ถึงแกจะมีแค่ห้านิ้ว แต่ก็ยังเล่นสนุกได้อยู่ดี”ในขณะที่พูดออกมา ฉินเฉาก็ยังคงแสยะยิ้มมุมปาก จากนั้น “กร๊อบ!” เขาบีบกระดูกนิ้วก้อยของก็องจนแตกทันที“อ๊ากกกกก!”ก็องกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องนี้ดังทะลุออกไปนอกโรงพยาบาล ทำให้ผู้คนข้างนอกตัวสั่นสะท้านอย่างอดไม่ได้“พระเจ้า! เกิดอะไรขึ้นในโรงพยาบาล?”“อาจจะมีคนป่วยที่กำลังรับการรักษาอยู่ก็ได้นะ”“ร้องได้น่ากลัวชะมัด……..”ผู้คนข้างนอกบ่นอุบขึ้นมา
