านั้น เดลตันดูแก่ลงไปหลายร้อยปี เส้นขนสีดำเงางามบนร่างกายกลับดูหม่นหมอง ไร้ความมันวาว“ปล่อยพวกเขาไปเถอะ………ปล่อยพวกเขาไป……..ถึงจะไม่มีพวกเขา แต่เดลตันผู้นี้ก็จะคอยนำทางคนอื่นๆ ไปไล่ตามหาเจตจำนงแห่งเสรีภาพ และต่อสู้ต่อไปอยู่ดี”“ฮ่าๆๆๆ!”ก็องหัวเราะออกมาอีกครั้งไรลีย์รู้สึกไม่สบายใจ และทันใดนั้นเธอก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้“ก็อง…….หรือว่าเจ้า………”“ฮ่าๆๆ! ถูกต้อง! เดลตัน เจ้าคิดว่าวันนี้เจ้าจะหนีรอดไปได้เหรอ?ข้าเตรียมการทุกอย่างเอาไว้แล้ว!”สิ้นเสียง เขาก็หยิบแก้วน˺าที่เดลตันดื่มเข้าไปเมื่อครู่นี้ขึ้นมาแกว่งแล้วพูดกับอีกฝ่ายว่า “ข้างในนี้มียาที่สามารถล้มได้แม้กระทั่งสัตว์ประหลาดบนดาวเคราะห์ จากที่ข้าคำนวณเวลาดูแล้ว ในอีก 10 วินาทีร่างกายของเดลตันจะอ่อนแรงลง จนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพูดออกมาเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ!”“บัดซบ! เจ้ามันเลวที่สุด!”ไรลีย์ตะโกนด่าทอออกมาอย่างอดไม่ได้“แบบนี้เขาเรียกว่า การทำศึกไม่เคยขาดเล่ห์กล ต่างหาก”ก็องยักไหล่อย่างไม่แยแส“ไอ้เวรเอ๊ย! ก็อง ข้ามองเจ้าผิดไปจริงๆ!”เดลตันร้องคำรามออกมา เขากำหมัดแน่น แล้วตรงเข้าไปอยู่ตรงหน้าก็องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งกำปั้นเข้าใส่ใบหน้าก็องแต่ก็องยังคงยืนนิ่ง แสยะยิ้มเยาะเย้ย ไม่หลบซ่อนตัวไปไหนในขณะที่กำปั้นของเดลตันกำลังจะปะทะใส่หน้าก็อง น่องขาของเขาก็พลันอ่อนแรงลง จากนั้นร่างทั้งร่างก็ทรุดตัวลงไปที่พื้น“ระวัง!”ไรลีย์รีบก้าวเข้าไป หวังที่จะเข้าไ
