วยความเต็มใจ“ถ้าฉันช่วยเธอได้ เธอจะขอบคุณฉันไหม?”จู่ๆ เขาก็กระซิบถามไรลีย์“เจ้าช่วยข้าเนี่ยนะ? เจ้าจะช่วยอะไรข้า?”ไรลีย์จ้องมองฉินเฉาด้วยความแปลกใจ“ถ้ามีเรื่องอันตรายเกิดขึ้นกับกองกำลังต่อต้าน ฉันสามารถช่วยเธอได้นะ”ในขณะที่ทั้งคู่กำลังกระซิบกระซาบกัน บทสนทนาของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง“เฮ้อ เจ้าเป็นแค่เชลย เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นคนยิ่งใหญ่มาจากไหน?”ไรลีย์กลอกตาใส่ฉินเฉา “อยู่เฉยๆ แล้วติดตามข้าไปเถอะ! ข้ารู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นทุกที หวังว่าข้าจะกังวลมากเกินไปเอง…………”ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันนั้น ก็องที่ลุกขึ้นยืนอยู่ด้านข้างเดลตัน ก็พูดเสียงดังต่อไปว่า“ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าก็รู้สึกมาเสมอว่า กองกำลังต่อต้านของพวกเรามันช่างยากลำบาก ยากลำบากมากจริงๆ”เขากวาดสายตามองเจ้าหน้าที่เหล่านั้น แล้วพูดขึ้นมา “ถึงภายนอก พวกเราทุกคนจะดูมีหน้ามีตา แต่ในแต่ละวันกลับต้องคอยหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ต้องคอยรู้สึกหวาดกลัว ราวกับใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถูกคนในพิภพหลิงมาเข่นฆ่า พวกเจ้ายังใช้ชีวิตแบบนี้กันไม่พออีกเหรอ?”เขาเอ่ยถามคนเหล่านี้ ด้วยสายตาที่เปล่งประกาย“แน่นอนว่ามันมากเกินพอแล้ว! แต่เพราะแบบนั้น พวกเราถึงต้องต่อสู้กันอยู่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าวขึ้นมา“สงครามนี้จะคงอยู่ไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว?”ก็องแสยะยิ้มอย่างเย็นชา “300 ปี! นี่มัน
