เดลตัน กำลังคิดถึงวิธีที่จะทำให้นายหญิงแห่งเทือกเขาทรายเหลืองได้รู้สึกเพลิดเพลินใจจากนั้นก็คอยดูว่าจะคว้าหัวใจของเธอได้ไหมแต่ในเวลานี้ ไรลีย์ที่เพิ่งลงมาจากเครื่องบินกลับรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฐานทัพถึงได้เงียบขนาดนี้ล่ะ?”“ฐานทัพหลักของพวกคุณมีกำลังพลอยู่ทั้งหมดกี่คน?”ซูเฟยเอ่ยถามขึ้นมา“กำลังพลในฐานทัพหลักไม่ได้มีจำนวนมากมายนัก มีอยู่ประมาณหลายร้อยคนเท่านั้น แต่ว่าที่นี่มีนักวิจัยที่สำคัญอยู่ด้วย”เดลตันกล่าวออกมา “ไรลีย์พูดถูก จู่ๆ ข้าก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาทำไมถึงไม่มีทหารมายืนเฝ้าเวรยามที่หน้าประตูเลยล่ะ?”เขาพูดออกมา ในขณะที่สาวเท้าไปข้างหน้าแต่ในตอนนั้น ทหารในกองกำลังต่อต้านสองคนก็รีบวิ่งออกมาจากประตู“อ๊า! ท่านผู้บัญชาการสูงสุดกลับมาแล้ว!”“ท่านผู้บัญชาการสูงสุด สวัสดีครับ!”ทหารทั้งสองคนรีบกล่าวทักทายอย่างรวดเร็ว“พวกเจ้าสองคน ไม่อยู่รักษาความปลอดภัยของฐานทัพให้ดี มัวแต่วิ่งไปที่ไหนกัน!”ก็องก้าวออกมาตวาดสองคนนั้นทันทีตอนนี้เขามีหน้าที่ในการดูแลรักษาความปลอดภัยของฐานทัพและเห็นได้ชัดว่าทหารสองคนนี้ก็เป็นคนของเขาหลังจากที่ได้ยินคำตำหนิ ทหารทั้งสองคนก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด“พวกข้าผิดไปแล้วครับ หัวหน้าโปรดลงโทษพวกข้าด้วย!”“คำบัญชาการของทหารถือเป็นที่สิ้นสุด พวกเจ้าสองคนจงปลิดชีพตัวเองที่นี่ซะ!”ก็องพูดออกมาด้วยความโกรธ“นะ นั่นมัน……..”ทหารทั้งสองคนต่างหน้าซีดด้วยความหวาด
