กลัว“ช่างมันเถอะ ช่างมันเถอะ!”เดลตันโบกมือ พูดขึ้นมา “บอกพวกเขาใส่ใจให้มากขึ้นในคราวหน้าก็พอแล้ว พวกเราทุกคนเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น ไม่ต้องถึงกับปลิดชีพตัวเองหรอก”“ขอบคุณท่านผู้บัญชาการสูงสุด! ขอบคุณท่านผู้บัญชาการสูงสุด!”ทหารทั้งสองคนรีบกล่าวขอบคุณซ˺าแล้วซ˺าเล่า“ในเมื่อผู้บัญชาการสูงสุดออกปากให้พวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าก็จะต้องยืนเฝ้ายามกันให้ดี จำเอาไว้ให้ดีล่ะ!”ก็องตวาดออกมาอีกครั้งแต่ฉินเฉานั้นเยาะเย้ยอยู่ในใจซ˺าแล้วซ˺าเล่าเจ้าก็องนั่น ดูเหมือนว่ากำลังแสดงละครอยู่เลยปากก็คอยตวาดพูดจารุนแรง แต่สายตากลับสั่นระริกราวกับกำลังล้อเล่นไม่รู้ว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นหรือเปล่า แต่ฉินเฉาเห็นมันอย่างชัดเจนมาก“แปลกชะมัด………”ดูเหมือนว่าไรลีย์จะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลได้เช่นกัน เธอขมวดคิ้วสีดำขลับลงเล็กน้อยเธอดึงฉินเฉาให้มาเดินรั้งท้ายคู่กับเธอจากนั้นไรลีย์ก็กระซิบข้างหูฉินเฉาไม่รู้ทำไม เธอถึงได้รู้สึกไว้วางใจผู้ชายคนนี้อย่างไม่มีเหตุผลมันเป็นสัญชาตญาณของเธอที่ทำงานขึ้นมาอีกครั้งแต่เธอก็เชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองมากดังนั้นเธอจึงกระซิบบอกฉินเฉาเสียงเบามันอาจจะเป็นเพราะว่า นอกจากฉินเฉาแล้ว เธอก็ไม่รู้ว่าจะสามารถคุยกับใครได้อีก“ที่นี่ดูผิดปกติไปนิดหน่อย……….”เธอกวาดสายตามองไปรอบด้านเพื่อค้นหาเบาะแสนั้นก็องพาเดลตันและคนอื่นๆ มายังห้องปราชุมเมื่อพวกเขานั่งลงรอบโต๊ะกันแล้ว ก็องก็ออกคำสั่งขึ้นมา“ไปเตรียมเค
