ิ่งเมื่อพวกเธอเดินผ่านสนามต่อสู้ แล้วได้ยินเสียงคำรามว่า ‘ฆ่ามัน!’ อย่างต่อเนื่อง มันก็ยิ่งทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบเข้าไปใหญ่เทือกเขาทรายเหลืองแห่งนี้มีพลังแบบไหนกันแน่?น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะลืมก็องที่ถูกมัดอยู่กลางอากาศไปเสียแล้ว“เจ้าว่า………ในสนามต่อสู้จะมีนักขว้างขวานจำนวนมากอยู่จริงไหม………”ไรลีย์กระซิบถามฉินเฉาที่ถูกล่ามติดกัน“เรื่องนั้นมันก็พูดยาก ใครจะไปรู้ล่ะ?”ฉินเฉายักไหล่“จริงด้วย! คุณผู้หญิง……..”จู่ๆ เดลตันก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้“เรียกฉันว่าแม่บ้านไป๋เถอะค่ะ”เสี่ยวไป๋พึมพำชื่อตัวเองออกมา“อืม……..เอาล่ะ แม่บ้านไป๋…….ท่านช่วยปล่อยสหายของพวกข้าลงมาได้ไหม?”เดลตันหันหน้าไปมองก็อง ที่ยังคงห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศด้วยความกังวล“ข้ารับรองว่าจะทำให้เขาหุบปาก และเดินตามพวกเรามาอย่างเงียบๆ”“ถ้าคุณพูดถึงขนาดนั้น งั้นก็ได้ค่ะ”ดูเหมือนว่าเสี่ยวไป๋ก็คิดที่จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกองกำลังต่อต้านผ่อนคลายลงเช่นเดียวกันเธอปรบมือ ทันใดนั้นร่างของก็องก็ตกลงมาจากอากาศ และร่วงลงมาบนพื้นอย่างน่าสังเวชเดลตันรีบให้ลูกน้องวิ่งเข้าไปช่วยก็องปลดใยแมงมุมที่ยังเหลืออยู่จากนั้นก็ดึงก็องให้ลุกขึ้นมาตอนนี้ก็องหวาดกลัวพลังของเสี่ยวไป๋อย่างถึงที่สุดผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่……….เธอน่ากลัวมากจริงๆเมื่อคิดแบบนั้น เขาก็ยิ่งมีท่าทีสงบเสงี่ยมมากขึ้น และไม่กล้าเอ่ยปากพูดจาไม่ดีออกมาอีกถ้า
