้าใส่นี่เอาไว้”ในระหว่างที่พูด เธอก็หยิบกุญแจมืออันหนึ่งออกมา ข้างหนึ่งล็อกที่ข้อมือของฉินเฉา ส่วนอีกข้างหนึ่งล็อกที่ข้อมือของตัวเอง“นี่มันอะไรเนี่ย………”“กุญแจมืออิเล็กทรอนิกส์ ถึงเจ้าอยากจะหนีก็เป็นไปไม่ได้หรอกเพราะกุญแจอยู่ในมือข้า”ไรลีย์กล่าวอย่างเย็นชา “ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคือเจ้าจะต้องติดตามข้าเอาไว้ เพราะว่าตอนนี้เจ้ากลายเป็นเชลยของข้าไปแล้ว”“ไม่เป็นไรหรอก ถึงยังไงฉันก็เป็นเชลยของเธออยู่แล้ว”แต่ฉินเฉากลับพูดออกมาอย่างไม่แยแส แล้วเอ่ยถามออกมาว่า“แต่ทำไมเธอถึงไม่สวมปลอกคอทาสให้ฉันล่ะ? แบบนั้นจะไม่ปลอดภัยกว่าเหรอ?”“หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว!”สีหน้าของไรลีย์พลันบิดเบี้ยวไปทันที“เหอะ! หมาชาวพิภพหลิง!”ดูเหมือนว่าเดลตันก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกันฉินเฉาคิดในใจ ท่าทางชาวบิสเตอร์จะเกลียดปลอกคอทาสมากแต่มันก็สมควรที่จะเป็นแบบนั้น เพราะนี่คือสิ่งที่เคยจำกัดอิสรภาพของพวกเขา“ตามข้ามาดีๆ และเลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ระวังหัวของตัวเองเอาไว้!”ไรลีย์ตะคอก พร้อมทั้งดึงฉินเฉาให้เดินตามเดลตันที่นำหน้าไป“พวกเราไปกันเถอะ เวลาไม่รอคอยใคร”เดลตันพูดขึ้นมา ในขณะที่เดินเลี้ยวไปทางด้านซ้ายก็องก็พาลูกน้องของตัวเองเดินตามเดลตันไปอย่างใกล้ชิดเช่นกัน“ตามข้ามา และอย่าพูดมากอีก”หลังจากที่กล่าวเตือนฉินเฉา เธอก็บอกให้เขาเดินตามเธอไปพวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังเครื่องบินลำหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นยานพาหนะที่ใช้เดินทางไปย
