ำลังต่อต้านของพวกข้าก็ยังตั้งฐานทัพบนดาวแมงป่องไม่ได้ คนคนนั้นเป็นคนแบบไหนกันแน่ ถึงได้สามารถหยั่งรากลงไปบนดาวแมงป่องได้?”“บางทีหมอนั่นอาจจะเป็นหนุ่มหล่อก็ได้”ฉินเฉาพูดด้วยความหลงตัวเอง“หล่อแล้วมีประโยชน์อะไร?”แต่ไรลีย์กลับพูดอย่างดูถูก “มันกินได้หรือไง?”“โอ้ อย่าบอกนะว่าเธอชอบพ่อหน้าจระเข้คนเมื่อกี้มากกว่า?”ฉินเฉากล่าวแซวอย่างอดไม่ได้ และทันใดนั้นเอง เขาก็พบว่าตัวเองได้พูดอะไรผิดไปเป็นอย่างที่คิดจริงๆ จิตสังหารได้แผ่ออกมาจากร่างของไรลีย์อย่างกะทันหันร่างอันบอบบางของเธอหันมาจ้องมองฉินเฉาด้วยสายตาเย็นชา“คราวหน้าคราวหลัง…………หากข้าได้ยินคำพูดแบบนั้นอีก ข้าจะควักหัวใจของเจ้าออกมาอย่างไร้ความปรานี…………”ไรลีย์กล่าว จากนั้นเธอก็เหยียดกรงเล็บอันแหลมคมบนมือขวาออกมา ท่าทีแบบนั้นทำให้ฉินเฉารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งแผ่นหลังอย่างอดไม่ได้ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะโกรธขึ้นมาแล้ว“อืม มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันพูดมากเกินไปหน่อย”ฉินเฉารีบกล่าวขอโทษออกมาทันที“ทำไมเจ้าถึงยอมรับความผิดทุกครั้งเลยล่ะ?”ไรลีย์เก็บมือขวาของเธอกลับไป เธอเม้มปาก แล้วเอ่ยถามด้วยท่าทีขี้เล่น“เป็นเพราะเจ้ากลัวตายจริงๆ สินะ?”“คราวนี้ฉันไม่ได้กลัวตาย”ฉินเฉาพูดออกไปว่า “คราวนี้ฉันทำให้เธอโกรธโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษ ถ้าเธออยากจะฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่บ่นอะไรทั้งนั้น”“……….”ไรลีย์จ้องมองฉินเฉาด้วยความแปลกใจ สายตาดูถูกเหยียดหยามที่เคยม
