“หัวหน้า………..จะปล่อยให้คนพวกนั้นจากไปแบบนี้เหรอครับ?”เมื่อเห็นว่าฉินเฉากำลังพาทาสทั้ง 500 คนเดินจากไป ผู้คุมกฎคนหนึ่งก็กระซิบถามผู้ติดตาม ผู้เป็นหัวหน้าของเขาด้วยความไม่ยินยอม“ถ้าไม่ปล่อยพวกมันไป แล้วเจ้าคิดว่าพวกเราจะขวางทางพวกมันได้เหรอ?”ผู้ติดตามมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ชายคนนั้นสามารถเอาชนะคนที่แข็งแกร่งอย่างลานุสได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังมีกองกำลังติดอาวุธมากกว่า 100 คน หากฝืนขวางทางพวกเขาจริงๆ ฝ่ายที่บาดเจ็บล้มตายจะต้องเป็นพวกเรา”“แต่ว่า……..หากเป็นแบบนี้………เมื่อท่านมูกูกลับมา พวกเราจะต้องพบเจอกับหายนะครั้งใหญ่นะครับ!”“หายนะอะไรกัน? พวกเราได้พยายามกันอย่างเต็มที่แล้ว”ผู้ติดตามกล่าวเย้ยออกมา “รอให้ท่านมูกูกลับมา เจ้าก็จะรู้เองว่าควรจะพูดอะไรออกไป เมื่อถึงเวลานั้น ความโกรธแค้นทั้งหมดก็จะตกไปอยู่กับผู้พิทักษ์ผู้หาญกล้าคนนั้น…………..เจ้าเมืองของเมืองแห่งความรุนแรงงั้นเหรอ? นั่นไม่ใช่ตำแหน่งที่จะได้มาง่ายๆ หรอก”เมื่อสังหารลานุสไปแล้ว…………ข้าเกรงว่าสิ่งที่ชายคนนั้นจะต้องเผชิญ มันอาจจะเป็นการแก้แค้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของตระกูลลานุสน่ะสิ“เมืองแห่งความรุนแรงเป็นแบบนี้เองเหรอ?”หลังจากที่มาถึงเมืองแห่งความรุนแรง ฉินเฉาก็เบิกตากว้าง จ้องมองสถานที่ที่เหมือนกับหมู่บ้านร้างตรงหน้า “เชี่ย ที่นี่ต่างไปจากที่ราบสูงดินเหลืองในอดีตตรงไหน!”“เมืองแห่งความรุนแรงคือเมืองที่ถูกทิ้งร้างค่ะ”รอนน่าถือกระบ
