่งใหญ่โตในเขตฟ้าสีคราม แต่ช่วงนี้เขาอยู่ที่ป้อมปราการอวกาศ จึงไม่ได้มาที่นี่หากมูกูกลับมา แล้วรู้ข่าวว่าหลานของตัวเองถูกฆ่าตาย นั่นจะไม่ใช่เรื่องใหญ่เอาหรอกเหรอ?ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะต้องรักษาชีวิตของลานุสเอาไว้ให้ได้!เจ้าหน้าที่ประมาณ 200 – 300 นายต่างถือกระบองคุมกฎเอาไว้ในมือ แล้วเล็งเข้าใส่ฉินเฉาราวกับว่าหากฉินเฉาขยับตัวเมื่อไหร่ พวกเขาจะยิงไม่ยั้ง“ฮ่าๆๆๆๆ ………….”เมื่อเห็นแบบนี้ ลานุสก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้“เห็นหรือยัง? เจ้าเห็นหรือยัง! นี่แหละคือเบื้องหลังของข้า เจ้าจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้? เจ้ากล้าต่อสู้กับคนทั้งเขตฟ้าสีครามงั้นเหรอ!”ลานุสเอ่ยถามออกมา“โปรดปล่อยตัวท่านลานุสออกมา!”ผู้ติดตามกล่าวย˺าอีกครั้ง “ไม่อย่างนั้นพวกข้าจะยิง ในเมื่อเจ้าแย่งชิงเมืองแห่งความรุนแรงไปได้แล้ว ข้าก็หวังว่าเจ้าจะไม่ประกาศตัวเป็นศัตรูกับเขตฟ้าสีคราม!”“เป็นศัตรูกับเขตฟ้าสีครามแล้วยังไง?”แต่ทว่าฉินเฉากลับกล่าวออกมาด้วยเสียงดังฟังชัดว่า“ต่อให้เป็นศัตรูกับทั้งพิภพหลิง ฉันก็ไม่กลัว”ฉินเฉาพูดออกมา พลางจ้องมองทาสที่อยู่ด้านหลังแต่ละเผ่าพันธุ์มีรูปร่างที่แตกต่างกันแต่บนสีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอยู่ลึกๆฉินเฉาชี้นิ้วไปยังกระบองคุมกฎที่ตกอยู่บนพื้น แล้วกล่าวกับพวกเขาว่า“พวกนายทุกคนจะยอมเต็มใจเป็นทาส ที่ถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยามตลอดไปงั้นเหรอ!”เขาตะโกนต่อไปว่า “หรือว่าพวกนาย
