็ทเอย พวกเขาต่างมีประสิทธิภาพทางการสู้รบอยู่ไม่น้อย ขอเพียงแค่ให้เซียวพ่านช่วยติดอาวุธให้เท่านั้นก็เพียงพอแล้วส่วนกระบองคุมกฎนี้ น่าจะสามารถผลิตขึ้นมาในปริมาณมหาศาลได้หรือถ้าผลิตไม่ได้ ก็ไปปล้นมันมาซะเลยนี่คือสโลแกนของฉินเฉาภายใต้การปลุกเร้าของเขา ดูเหมือนว่าจะมีทาสบางคนหวั่นไหวขึ้นมาพวกเขาหันไปมองหน้ากัน หันมาจ้องมองเขา จากนั้นก็หันมามองดูตัวเองอีกครั้งแต่ฉินเฉาไม่คาดคิดเลยว่า รอนน่าจะเป็นคนที่ลุกออกมาเป็นคนแรกร่างเล็กๆ ของเธอเดินไปยังกระบองคุมกฎที่เก็บรวบรวมเอาไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาอันหนึ่ง“นายท่านพูดถูก พวกเราจะต้องต่อสู้เพื่อตัวเอง”เธอกล่าวออกมา แล้วพยายามถือกระบองคุมกฎหนักๆ นี้อย่างสุดความสามารถ “พวกเราจะเอาแต่รอคอยให้นายท่านมาปกป้องพวกเราอย่างเดียวไม่ได้ เขาช่วยพวกเรามามากเกินไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่พวกเราควรจะทำอะไรสักอย่างเพื่อนายท่าน! ข้า รอนน่า ยินดีที่จะต่อสู้เพื่อนายท่าน ยินดีที่จะต่อสู้เพื่อบ้านเกิดของตัวเอง!”“นับจากวันนี้ไป ข้าจะไม่ใช่ทาส แต่เป็นนักรบ!”เดิร์กร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็เดินออกมาหยิบกระบองคุมกฎด้วยเช่นกันเมื่อมีแกนนำเป็นรอนน่าและเดิร์กคนนั้น ทาสคนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาคว้ากระบองคุมกฎไปถือเอาไว้“พวกข้ายินดีที่จะต่อสู้เพื่อนายท่าน ต่อสู้เพื่อบ้านเกิดของตัวเอง!”“เฮ้ๆๆ!”เสียงตะโกนที่ดังก้องที่สุด คือเสียงจากชาวบิสเตอร์และชาวอินเซ็ทช
