หยูไห่นอนนิ่ง ถึงร่างกายจะขยับไม่ได้ แต่ก็ยังคงพูดออกมาว่า“ถึงข้าตายไป……….กองทัพของพิภพหลิงก็จะไม่หยุดอยู่เพียงแค่นี้อยู่ดี และหากไม่มีข้าคอยรายงานข้อมูลกลับไป พิภพหลิงก็จะยิ่งมาที่นี่เร็วขึ้นแทนด้วยซ˺า”หยูไห่พูดต่อไปว่า “เจ้าคิดว่าหากข้าตายไป ประตูมิติจะเปิดไม่ได้แล้วงั้นเหรอ? การที่ข้าเปิดประตูมิติ มันเป็นเพียงแค่การส่งสัญญาณไปยังพิภพหลิงเท่านั้น ถึงข้าจะไม่เปิดจากที่นี่ ทางฝั่งพิภพหลิงก็ยังสามารถเปิดประตูมิติไปยังระบบสุริยะได้อยู่ดี เมื่อถึงตอนนั้นโลกก็จะต้องถูกทำลายเหมือนกัน ไม่ว่าเจ้าจะมีพลังที่แข็งแกร่งขนาดไหนเจ้าก็ไม่มีทางหยุดยั้งพิภพหลิงได้หรอก ผู้สังหาร ผู้ทำลายล้าง และนายพล เพียงแค่ใครสักคนหนึ่งลงมือ ก็สามารถทำลายโลกเป็นร้อยๆ ครั้งได้แล้ว แล้วจะนับประสาอะไรกับกองทัพพิภพหลิงทั้งกองทัพ!”ฉินเฉาจ้องมองหยูไห่อย่างนิ่งงัน และไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่เพียงคำเดียว“เจ้าไว้ชีวิตข้าไม่ดีกว่าเหรอ? ข้าจะได้ช่วยเจ้าชะลอการมาถึงของกองทัพพิภพหลิงให้! ข้าสามารถช่วยพัฒนาอวกาศให้พวกเจ้าได้นะหระ หรือไม่งั้น จะให้ข้าปลอมแปลงข้อมูลไปยังพิภพหลิงด้วยก็ได้ ข้าจะบอกว่าข้ากับลูกน้องได้ทำลายอารยธรรมของโลกไปครั้งหนึ่งแล้วแบบนี้พวกเจ้าก็จะสามารถเก็บรักษาอวกาศให้พัฒนาต่อไปได้อีกหนึ่งแสนปียังไงล่ะ!”เขามองฉินเฉาด้วยสายตาคาดหวัง แล้วเอ่ยถามออกมาในสายตาของหยูไห่ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว“น
