หยูไห่กลืนกินผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดของตัวเอง จากนั้นเขาก็กลายเป็นคนใหม่ที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉินเฉาอีกครั้งเสื้อคลุมทวีคูณบนร่างกายของเขาดูงดงามขึ้น มันเปล่งประกายระยิบระยับอย่างสวยงาม“นับว่าพวกเขาได้อุทิศตัวให้กับการทำงานอยู่บ้าง”หยูไห่ตบชายเสื้อของตัวเอง จากนั้นก็จ้องมอง พลางหัวเราะใส่ฉินเฉา “มนุษย์โลกผู้โง่เขลา เจ้าคงจะไม่รู้สินะว่าเจ้ากำลังล่วงเกินคนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนเข้า? ตอนนี้ข้าไม่ใช่ผู้ติดตามอีกต่อไปแล้ว พลังของข้าได้เพิ่มพูนขึ้นจนกลายเป็นผู้พิทักษ์ ไม่รู้ว่าพลังนี้แข็งแกร่งมากกว่าผู้ติดตามขนาดไหน ในสายตาของข้า เจ้าก็เป็นแค่มดที่รอให้ข้าเหยียบย˹า บดขยี้จนตายเท่านั้น!”หลังจากที่พูดจบ เขาก็ยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ แล้วกล่าวกับฉินเฉาว่า “แต่ว่าข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าจะยอมมาเป็นลูกน้องของข้าไหม? หึๆ หลังจากที่กลืนกินคนเหล่านั้นเข้าไป ข้าก็รู้แล้วว่า เทพเจ้ามากมายบนโลกใบนี้ยอมจำนนให้กับพิภพหลิงของพวกข้าแล้ว ข้าไม่ได้ขาดแคลนลูกน้องหรอกนะ แต่ว่าข้าชื่นชมในตัวเจ้า ถึงได้ยินดีที่จะมอบโอกาสให้เจ้าได้จงรักภักดีต่อข้า”“สมองของคนในพิภพหลิงมีแต่กล้ามเนื้อหรือไง………..”ฉินเฉารู้สึกปวดหัวขึ้นมา “ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบมาต่อสู้กันเลยดีกว่า”หลังจากที่พูดจบ เคียวสีดำที่อยู่ในมือของเขาก็เตรียมพร้อมที่จะจู่โจม“ในเมื่อเจ้าไม่คิดที่จะยอมจำนนต่อข้า ข้าก็คงทำได้แค่มอบความตา
