กำลังหวั่นไหวไปกับคำพูดของตัวเอง ดังนั้นจึงรีบกล่าวออกมาอีกว่า“หึๆๆ เจ้าต้องคิดให้ดี หากเจ้าฆ่าข้าให้ตาย เครื่องจักรของพิภพหลิงก็จะไล่ตามล่าตัวเจ้า เบื้องหลังข้าคือพิภพหลิงทั้งหมด พิภพหลิงคือนายเหนือหัวแห่งจักรวาล ทุกๆ หนึ่งแสนปี พวกข้าจะกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในจักรวาล ไม่มีอารยธรรมใดที่จะหยุดยั้งพวกข้าได้สำหรับมนุษย์โลกอย่างพวกเจ้า พิภพหลิงก็คือเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าคิดที่จะต่อกรกับเทพเจ้างั้นเหรอ!”ท่าทีของหยูไห่นั้นหยิ่งทะนงและอวดดีมาก เขากล่าวออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ทางออกเดียวของเจ้าก็คือ มาเป็น…………อั่ก………….”กำปั้นที่สวมถุงมือสีขาวต่อยเข้าที่ใบหน้าของหยูไห่อย่างรุนแรงหยูไห่กระเด็นออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขากระแทกเข้าใส่อีกด้านหนึ่งของทางเดินฉินเฉาได้กางม่านพลังวัวลึกลับเก้าเร้นลับขวางกั้นอาคารเรียนแห่งนี้ เมื่อหยูไห่กระแทกเข้าใส่กำแพงของห้องเรียน ร่างของเขาก็ทรุดตัวลงมาฟันอีก 2 – 3 ซี่ก็หลุดออกมาด้วยเช่นกันหยูไห่ตะเกียกตะกาย ปีกขึ้นมาจากเศษหิน เขามองฉินเฉาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง“จะ เจ้ามันบ้าไปแล้ว……….”“สู้กับเทพเจ้าแล้วยังไง? ในเมื่อฉันนี่แหละคือราชาปีศาจ!”ฉินเฉาไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าหยูไห่อีกครั้ง ในขณะเดียวกัน เขาได้ถือเคียวสีดำของราชันย์ภูตเก้าเร้นลับ แล้วจ่อที่ลำคอของหยูไห่“คราวนี้ถึงเวลาของเทพแห่งความตายแล้ว ชีวิตของแก ฉินเฉาคนนี้จะเป็นคนรับมันเอาไว้เอง!”“เลิกคิดไปได้เลย!”หย
