บทที่ 288 ใช้แกฝึกมือ
“มา!”
“พูด!”
“รีบบอกฉันมา ใครกันแน่ที่ต้องการฆ่าลูกชายของฉัน!”
ในตอนนี้ ดวงตาของชายวัยกลางคนแดงก่ำ เต็มไปด้วยเส้นเลือด
เห็นได้ชัดว่า เขาถูกคำพูดเมื่อครู่ของเจี๋ยเป่าปลุกเร้าอารมณ์จนหมดสิ้น ตอนนี้เขาเป็นเพียงสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง
พอดีกับตอนนั้นหลินหม่านซางตะโกนด่าลูกศิษย์ตนเสียงดังลั่น
“เจี๋ยเป่า นายจะทำอะไร?”
“ไม่ได้ยินที่คณบดีฉินพูดหรือ? คณบดีฉินไม่ให้นายพูดชื่อของหมอที่เกี่ยวข้องออกมา!”
น้ำเสียงของหลินหม่านซางค่อนข้างเข้มงวด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
ไม่ผิดคาด
เมื่อเขาพูดจบ เสียงของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นราวกับฟ้าผ่า
เห็นมือที่ถือกรรไกรของชายวัยกลางคนในตอนนี้ มีเส้นเลือดปูดโปนแสดงให้เห็นเด่นชัด
กรรไกรนี้ค่อนข้างคม ไม่เหมือนกรรไกรศิลปะที่เด็ก ๆ ใช้ แต่เหมือนกรรไกรที่ผ่านการลับคมมาเป็นพิเศษ
พูดได้ว่า กรรไกรชนิดนี้สามารถใช้เป็นอาวุธได้เลย
เจี๋ยเป่าในตอนนี้แสดงสีหน้าจนใจ พูดกับหลินหม่านซางที่อยู่ด้านหลัง
“ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ นะ อาจารย์”
“ญาติคนไข้เป็นคนขอร้องให้ผมพูดเองว่า ถ้าอาจารย์กับคณบดีฉิน ไม่อยากให้ผมเปิดเผยชื่อ ก็รีบไปห้ามญาติของคนไข้เถอะ”
น้ำเสียงของเจี๋ยเป่าสั่นเครือเล็กน้อย ฟังออกว่าเขากำลังเครียดจริง ๆ
แต่ก็ยังฟังออกเช่นกันว่า ทุกประโยคที่เขาคุยกับหลินหม่านซาง เหมือนกับว่าได้ซ้อมมาอย่างดีแล้ว จึงดูเป็นระบบระเบียบ
หลินหม่านซางฟังประโยคนี้จบ ก
