ออกไปทันที“ฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับ!”ฝ่ามือข้างซ้ายที่ขาวราวกับหยก กระแทกเข้าใส่แขนของฉินเฉาแต่โชคดีที่ตอนนี้ฉินเฉาเป็นเพียงร่างจิตวิญญาณ จึงไม่มีพลังของพระสูตรหัวใจเพชรไม่อย่างนั้นการโจมตีของหลัวเต๋อ ก็คงไม่ต่างอะไรไปจากการสะกิดให้คันแขนของฉินเฉาสั่นสะท้าน ขวานผานกู่ในมือหล่นลงมา และจามลงไปบนพื้นดินใต้ฝ่าเท้า“ค่อยยังชั่ว………..”หลัวเนี่ยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก“ขวานเล่มนี้ลึกลับขนาดนั้นเชียวเหรอ?”หลัวเต๋อไม่เชื่อ เขายื่นมือไปคว้าขวานผานกู่และทันใดนั้นเอง ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็เปล่งแสงสีดำออกมาจางๆ“บนโลกใบนี้จะยังมีใครที่สามารถต่อกรกับข้าได้อีก?”เขาเปล่งเสียงคำรามออกมาจากปาก ไอพลังสีดำหลั่งไหลออกมาจากร่างกายอย่างต่อเนื่อง“ใครที่บอกว่าข้าเป็นเด็กน้อยจะต้องไม่ตายดี พวกที่มาล่วงเกินราชานักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ สมควรตายไปให้หมด!”“เชี่ยเอ๊ย!”หลัวเนี่ยกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “เจ้าเด็กน่าตาย ดันหาเรื่องซะได้!”ตู้ม!แต่ในขณะนั้นเอง ฉินเฉาก็ยกเท้าเตะหลัวเต๋อทันทีขวานเล่มนั้นจึงยังอยู่บนพื้น ไม่ได้ถูกหยิบขึ้นมาหลัวเต๋อล้มลงตรงหน้าทีวี จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าและลุกขึ้นมานั่ง“เจ้าบ้านี่! เตะแรงเกินไปแล้วนะ!”“เหอะ! ก็เจ้าอยากสร้างปัญหาเองนี่!”หลัวเนี่ยก็นึกอยากจะเตะเขาสักทีเหมือนกัน“ค่อยยังชั่ว………”ฉินเฉาปาดเหงื่อ แล้วกล่าวออกมาว่า “แม่ยายพูดถูก ถ้าขวานเล่มนี้อยู่ในโลกของผู้ฝึกตน มันจะต้องทำให้เกิดสงครามนอ
