ันที “แล้วถ้าหากว่าฉันเผลอขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ?”“ง่ายๆ ถ้าเธออยากพูด ฉันก็จะไปส่งเธอที่บ้านทันที”ฉินเฉากล่าวอย่างไม่แยแสเมื่อคิดว่าตัวเองจะต้องอยู่ในบ้านที่ไม่มีใครอยู่ หลิวฮุ่ยฮุ่ยก็ตัวสั่นเทาอย่างอดไม่ได้“มะ ไม่เอานะ………”“งั้นเธอก็ตามฉันมา โดยที่ห้ามพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว”ฉินเฉากล่าวขึ้นมาอีกครั้ง“ขะ เข้าใจแล้ว………”.หลิวฮุ่ยฮุ่ยนั้นแปลกมาก คุณหนูที่มักจะอารมณ์ร้อน ตอนนี้กลับพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“อืม จากนี้ไปเธอห้ามพูดอะไรออกมาอีก”“อืม เข้าใจแล้ว………”ฉินเฉายื่นนิ้วชี้ไปทาบที่ริมฝีปากของหลิวฮุ่ยฮุ่ยหลิวฮุ่ยฮุ่ยตกใจ จากนั้นเธอก็เข้าใจได้ว่า ฉินเฉากำลังบอกให้เธอเงียบ“อืม งั้นก็ดี”ฉินเฉาพยักหน้าด้วยความพอใจเนื่องจากผ่านช่วงเวลาเลิกงานไปแล้ว ถนนในเมืองจิงโตวจึงเดินทางได้อย่างสะดวกราบรื่นในไม่ช้า ฉินเฉากับหลิวฮุ่ยฮุ่ยก็ถูกส่งที่หน้าประตูของมหาวิทยาลัยจิงโตวฉินเฉาก้าวลงมาจากรถ จากนั้นก็บิดขี้เกียจเขาอยากจะเซอร์ไพรส์หลี่นา จึงไม่ได้โทรบอกหลี่นาก่อน แต่จะมุ่งหน้าตรงไปที่หอพักของเธอโดยตรงฉินเฉากวักมือเรียกหลิวฮุ่ยฮุ่ยที่กำลังนั่งอยู่บนรถ เป็นการส่งสัญญาณให้เธอลงมาแต่หลิวฮุ่ยฮุ่ยกลับจ้องมองฉินเฉาด้วยสีหน้าทุกข์ใจ และไม่ยอมก้าวลงมาจากรถ“พี่สาว อย่าทำให้ฉันเสียเวลาอันมีค่าไปได้ไหม”ฉินเฉากล่าวออกมาทันที “รีบลงมาเร็วเข้า!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยส่ายหน้า“เธออยากกลับบ้านแล้วสินะ งั้นก็ให้อาเธน่าไปส่งเธอที่บ้านก
