็แล้วกัน”ฉินเฉาหมุนตัวแล้วเดินจากไปแต่คราวนี้หลิวฮุ่ยฮุ่ยได้เอื้อมมือไปคว้าแขนฉินเฉาเอาไว้ทันทีฉินเฉาหันหน้ากลับมาอย่างไม่เต็มใจนัก เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว“หลิวฮุ่ยฮุ่ย เธอจะล้อเล่นกับฉันหรือไง!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยยื่นเท้าข้างขวาของเธอออกมา เพื่อแสดงให้เห็นเท้าเล็กๆ ที่เปลือยเปล่าของเธอฉินเฉาพูดอะไรไม่ออกทันทีเขาลืมไปเสียสนิทเลย หลิวฮุ่ยฮุ่ยก็พูดอะไรออกมาไม่ได้ เพราะแบบนั้นทั้งสองคนถึงทำอะไรไม่ถูกกันอยู่นาน“เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะไปซื้อรองเท้ามาให้เธอ เท้าของเธอมีขนาดเท่าไหร่ล่ะ?”หลิวฮุ่ยฮุ่ยหน้าแดงก˹า และไม่พูดอะไรออกมา“เอาน่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเขินอายกันแล้ว บอกไซส์รองเท้ามาฉันจะไปซื้อรองเท้าจากแถวนี้มาให้เธอก่อน ฉันจำได้ว่ามีร้านขายรองเท้าผ้าใบอยู่ในมหาวิทยาลัยจิงโตว”มหาวิทยาลัยแห่งนี้คือชุมชนขนาดเล็กหลิวฮุ่ยฮุ่ยได้แต่จำใจยื่นมือออกมา แล้วทำมือแสดงเลข 35“เท้าเล็กชะมัด งั้นเธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะหมุนตัวเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยที่หน้าประตูมีการตรวจสอบรหัสนักศึกษาเพื่อความปลอดภัย แต่นี่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉินเฉา เพราะเขาเก็บใบรับรองของมหาวิทยาลัยจิงโตว ซึ่งสาขาที่เจ็ดทำขึ้นมาเอาไว้ในแหวนมิติอย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามาทางประตูอย่างเป็นทางการ ก่อนหน้านั้นเขามักจะวาร์ป หรือไม่ก็บินมาเสมอหลังจากที่ฉินเฉาเข้าไปในมหาวิทยาลัยจิวโตว เขาก็พบว่าบรรยา
