่นหลิวฮุ่ยฮุ่ยลืมตาขึ้น และเห็นว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของอาจารย์ฉิน ซึ่งกำลังเดินไปตามทางเดิน“อาจารย์ฉิน………”เมื่อหลิวฮุ่ยฮุ่ยนึกถึงความฝันของตัวเอง เธอก็รู้สึกอับอาย หน้าแดงในทันที “หนะ หนูมาอยู่ในอ้อมแขนของคุณได้ยังไง?”“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?”ฉินเฉากลอกตาใส่หลิวฮุ่ยฮุ่ย “ฉันไปเข้าห้องน˺า พอออกมาก็เห็นเธอนอนอยู่บนพื้นแล้ว ฉันก็อยากจะถามเธอเหมือนกัน ว่าเธอเป็นลมอยู่ในห้องน˺าชายได้ยังไง?”“เอ่อ คือว่า………”หลิวฮุ่ยฮุ่ยจำได้รางๆ ว่าเธอคิดที่จะไปถ่ายภาพอนาจารของอาจารย์ฉินแต่เรื่องหลังจากที่หยิบกล้องถ่ายรูปออกมา ไม่ว่าเธอจะนึกยังไงเธอก็นึกไม่ออกแล้วเธอเป็นลมในห้องน˺าชายได้ยังไง?หรือว่าช่วงนี้เธอจะนึกถึงเรื่องของอาจารย์ฉินมากเกินไป จนนอนไม่พอ?โอ้ ร่างกายของเธออ่อนแอเกินไปหรือเปล่า?อยากจะถ่ายภาพอนาจารของคนอื่น จนต้องเข้าไปอยู่ในห้องน˺าชาย น่าขายหน้าชะมัด!“จริงด้วย…….อะ อาจารย์ฉิน………คุณเห็นกล้องถ่ายรูปที่หนูทำตกไหม…………”“ต้องเห็นแน่นอนอยู่แล้ว”ฉินเฉากล่าว ในขณะที่เดินเข้าไปในห้องพยาบาลเมื่อเห็นฉินเฉาและหลิวฮุ่ยฮุ่ย อาจารย์ห้องพยาบาลหญิงก็ไม่พูดไม่จา หันหลังเดินออกไปจากห้องทันทีแม่เจ้า คราวนี้ไม่แม้แต่จะหาข้ออ้างเลยเหรอ?เอางั้นก็ได้………ฉินเฉาส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้“อาจารย์ฉิน แล้วกล้องของหนูอยู่ที่ไหน……….”ฉินเฉาวางหลิวฮุ่ยฮุ่ยลงบนเตียง ให้สะโพกโค้งมนของเธอกดลงไปบนที่นอนเธอลูบกระเป๋าของเธออย่างไม่รู้ตั
