นโกรธขึ้นมา มันน่ากลัวมากนะจะบอกให้!”สิ้นเสียง เขาก็ยืนนิ่งงัน แล้วตะโกนบอกนักรบเผ่าจิ่วหลีคนนั้นเสียงดังว่า “รีบมาเร็วเข้า!”“ฮ่าห์! ฮ่าห์!”แต่ใครจะรู้ว่าเสียงตะโกนนี้ จะไปกระตุ้นความดุร้ายของนักรบเผ่าจิ่วหลีแทนอีกฝ่ายหันหน้าเข้าหาเซียวพ่าน แล้วส่งเสียงคำรามออกมาอย่างกึกก้องทันทีเซียวพ่านผู้น่าสงสาร พื้นฐานการฝึกตนของเขาอยู่ในขั้นเนื้อเซียนไปจนถึงครึ่งเซียนเท่านั้น เขาก้าวถอยหลังกลับไปด้วยความตกใจใบหน้าพลันซีดเผือด“เชี่ย……….นักรบสมัยนี้ดุร้ายขนาดนี้เชียวเหรอ……….”“ถ้าพวกเขาเอาชนะนายไม่ได้ ก็คงจะไม่ใช่กองทัพชั้นยอดของฉินเฉาแล้วล่ะ”ซูเฟยหัวเราะ และก้าวเดินเข้ามาปลอบใจเซียวพ่าน จากนั้นก็ชี้ไปที่เท้า แล้วกล่าวกับนักรบเผ่าจิ่วหลีคนนั้น“มายืนตรงนี้”เซียวพ่านเบิกตากว้างทันที เพราะนักรบเผ่าจิ่วหลีที่เพิ่งจะคำรามใส่เขา ได้เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ซูเฟยอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย“………..มีอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า? หรือว่านักรบเผ่าจิ่วหลีพวกนี้จะเห็นผู้หญิงดีกว่ามิตรสหาย!”เซียวพ่านได้แต่ร้องไห้อยู่ภายในใจ“เอาน่า พวกเขาก็แค่เชื่อฟังคนที่แข็งแกร่งเท่านั้นเอง”ส่วนซูเฟยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดี“ฮืออ ลูกพี่ซูจะบอกว่าข้าอ่อนแอมากเลยใช่ไหม!”“อย่างน้อยๆ อุปกรณ์ของนายก็ไม่เลวเลยนะ”ซูเฟยกระพริบตาปริบๆ แล้วข้ามคำถามนั้นไปเซียวพ่านหดหู่ใจมาก แต่เขาก็ยังคงหยิบอุปกรณ์ที่เขาสร้างขึ้นออกมาจากกระเป๋ามิติอันด
