าฉินเฉา“ไม่รู้ว่าช่วงนี้ฉันเป็นอะไรไป ฉันมักจะรู้สึกว่า มีอะไรบางอย่างขาดหายไปตลอดเวลา ฮัวเหนียง เธอรู้หรือเปล่าว่ามันเป็นเพราะอะไร?”“คุณชายรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ?”ฮัวเหนียงรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอจ้องมองฉินเฉาจากนั้นก็วางนิ้วลงบนข้อมือของฉินเฉาดูอีกครั้ง“ดูจากชีพจร ร่างกายของคุณชายอ่อนแอลงเล็กน้อยเท่านั้น ขอเพียงแค่ฝึกตนและพักฟื้นให้มากขึ้น ก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว”เธอกล่าวออกมา คิ้วของเธอขมวดมุ่นเล็กน้อย แล้วกล่าวออกมาอีกว่า“แต่ว่า……..มันมีบางจุดที่แปลกไป………ข้าเองก็ไม่สามารถบอกได้ ควรที่จะให้คนที่เชี่ยวชาญเรื่องวิชาแพทย์มาช่วยตรวจดูอาการของคุณชาย ถึงยังไงข้าก็ไม่ได้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้”ฮัวเหนียงกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกผิด“เรื่องนี้โทษเธอไม่ได้หรอก ถึงยังไงฉันก็แค่รู้สึกว่างเปล่านิดหน่อยเท่านั้น มันไม่มีผลอะไรนักหรอก”ฉินเฉารีบเอ่ยปลอบใจฮัวเหนียงทันทีไม่รู้ว่าตอนที่ชิโยะฟันดาบลงมา มันจะมีผลกระทบอะไรกับตัวเขาอีกบ้าง?แต่สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ มีเพียงแค่การพักรักษาตัวเท่านั้นฉินเฉากุมมือฮัวเหนียงเอาไว้ เพราะเกรงว่าเธอจะกังวลใจมากเกินไป“จริงด้วย ช่วงที่ฉันไม่อยู่ การซ่อมแซมเมืองไท่กู่เป็นยังไงบ้าง?”“โดยรวมก็กลับมางดงามเหมือนเดิมแล้วค่ะ”ฮัวเหนียงยังคงกังวลใจ ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเธอเลย“นอกจากนี้ ก่อนที่พี่สาวซูจะกลับไปยังดินแดนอันป่าเถื่อน เธอบอกพวกเราว่า ให้พวกเราตั้ง
