หวังเลี่ยงชื่นชอบความรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก เพราะฉะนั้นตอนที่เขาอายุ 7 – 8 ขวบ เขาจึงให้พ่อหาคนมาสอนกังฟูให้กับเขาไม่ว่าจะเป็นคาราเต้ หรือเทควันโด เขาร˹าเรียนมันมาทั้งหมดแล้วแต่หวังเลี่ยงรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันน่าเบื่อ การใช้ความรุนแรงที่เขาชื่นชอบที่สุด ก็คือมวยปล˺ามองโกเลียมวยปล˺ามองโกเลีย เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “บอกคฮ์” ในภาษามองโกเลียเทคนิคการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมดังกล่าว คือสิ่งที่เขาชอบมากที่สุดแต่มวยปล˺ามองโกเลียมีกฎบางอย่างที่เขาไม่ชอบ นั่นก็คือห้ามกอดขา ห้ามตบหน้า ห้ามดึงอีกฝ่ายจากทางด้านหลัง ห้ามสัมผัสดวงตาและหู ห้ามดึงผม ห้ามเตะท้องหรือส่วนที่สูงกว่าเข่าหวังเลี่ยงไม่ชอบสิ่งเหล่านี้เลยแม้แต่น้อยเขายกย่องความรุนแรง เขารักความรุนแรงจากใจจริงภาพยนตร์คลาสสิคในสมัยก่อน เรื่อง “Young and Dangerous”ทำให้เขารู้สึกจมดิ่งไปกับมันดังนั้น เมื่อมวยปล˺ามองโกเลียอยู่ในมือของหวังเลี่ยง รูปแบบของมันจึงเปลี่ยนไปเดิมทีมันคือกีฬาการแข่งขันประเภทหนึ่ง แต่เมื่อมันอยู่กับเขา มันก็กลายเป็นความรุนแรงที่นองไปด้วยเลือดแขนของหวังเลี่ยงมีเรี่ยวแรงอันทรงพลัง เขาคว้าคอเสื้อของฉินเฉา คิดจะทำให้นักวิชาการสี่ตาคนนี้ล้มลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็กล่าวเยาะเย้ยออกมา เพื่อทำให้อีกฝ่ายได้รู้ว่า จุดจบของการยั่วยุเขามันคืออะไรแต่สิ่งที่ทำให้หวังเลี่ยงประหลาดใจก็คือ อีกฝ่ายถูกเขาดึงคอเสื้อก็แล้ว แต่ร่างกายของเจ้านักวิชากา
