รสี่ตา ดันคล้ายกับมีน˺าหนักเป็นพันจิน อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งอย่างมั่นคง ไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อยนอกจากนี้ มุมปากของอีกฝ่ายยังคลี่ยิ้มออกมาบางๆ อีกด้วยคนอื่นๆ ต่างจ้องมองไปยังหวังเลี่ยง ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ตามปกติแล้ว เขาควรที่จะทุ่มอาจารย์คนนี้ให้ลงไปกองกับพื้นอย่างรุนแรงแต่ทำไมวันนี้ถึงไม่เหมือนเดิมล่ะ?“เมื่อคืนพี่เลี่ยงไปซานหลี่ถุนจนหมดแรงเลยเหรอ………..”“ไม่หรอกน่า………พี่เลี่ยงแข็งแรงมากไม่ใช่หรือไง?”ลูกน้องของเขาเริ่มพูดคุยกันอย่างอดไม่ได้หวังเลี่ยงไม่สบายใจขึ้นมาทันที หลิวฮุ่ยฮุ่ยกำลังมองเขาอยู่อีกด้านหนึ่งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะเสียหน้าต่อหน้าหลิวฮุ่ยฮุ่ยไม่ได้อย่างเด็ดขาด!หวังเลี่ยงที่กำลังกังวลใจ ปล่อยมือข้างหนึ่งจากคอเสื้อของฉินเฉาแล้วเอื้อมมือลงไปยังเป้าของฉินเฉาแทนเด็กคนนี้โหดเหี้ยมชะมัดฉินเฉายื่นมือของตัวเองออกไป คว้าข้อมือที่ไม่รักดีของหวังเลี่ยงเบาๆ“เป็นเด็กนักเรียน ก็ควรที่จะต้องมีนักเรียนตัวอย่าง”มือของฉินเฉาราวกับห่วงเหล็ก แม้จะจับเบาๆ แต่หวังเลี่ยงไม่สามารถดิ้นรนได้เลยใบหน้าของหวังเลี่ยงกลายเป็นสีแดงไปในชั่วพริบตา“ถ้าพวกเธออยากให้อาจารย์เคารพพวกเธอ พวกเธอก็ควรที่จะเคารพอาจารย์ก่อน”ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น ฉินเฉาได้ปล่อยมือหวังเลี่ยง แล้วยื่นมืออีกข้างไปผลักหน้าอกของหวังเลี่ยงเบาๆทันใดนั้นเอง หวังเลี่ยงก็รู้สึกได้ถึงแรงตบอันรุนแรงบนร่างกายของเขา ทำให้เขาเซถอยหล
