ห้ฉันเท่านั้นแหละ”“หลิวฮุ่ยฮุ่ย ทำไมถึงไม่พูดอะไรออกมาสักคำเลยล่ะ?”เด็กหนุ่มในชุดเสื้อหนังที่กำลังสูบบุหรี่ หันหน้าไปจ้องมองเด็กสาวที่สวยที่สุดในห้องเรียน“เฮ้ ทุกครั้งที่มีอาจารย์เข้ามาใหม่ เธอจะเป็นคนที่รู้สึกสนใจมากที่สุดไม่ใช่เหรอ?”“ไม่อยากพูดกับคนสูบบุหรี่”คิ้วเรียวบางของหลิวฮุ่ยฮุ่ยขมวดมุ่นลงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้นมาปิดจมูก “พวกผู้ชายที่สูบบุหรี่ตัวเหม็นจะตายไป โดยเฉพาะนายหวังเลี่ยง”“เฮ้! หลิวฮุ่ยฮุ่ย ตัวฉันหอมจะตายไป ถ้าไม่เชื่อเธอก็ลองมาดมดูสิ”หวังเลี่ยงหัวเราะออกมา“หวังเลี่ยง หลิวฮุ่ยฮุ่ยคือผู้หญิงของฉัน!”เด็กหนุ่มผิวสีซีดปรายตามองหวังเลี่ยงอย่างเย็นชา แล้วกล่าวออกมาว่า “ทางที่ดี พูดจาระวังปากหน่อยดีกว่า”“เถาเหว่ย นายมีพ่อเป็นข้าราชการระดับสูงไม่ใช่หรือไง? ถ้าเก่งนักก็มาสู้กับฉันอย่างลูกผู้ชายสักยกหนึ่งสิ!”หวังเลี่ยงเบ้ปาก กล่าวเหยียดหยามออกมา“เรื่องต่อยตี มีแต่คนป่าเถื่อนหยาบคายเท่านั้นแหละที่จะทำได้!”เถาเหว่ยกล่าวเย้ยออกมา “ถ้าคนชนชั้นสูงอย่างพวกเราจะเล่นงานใคร ต้องใช้นี่! ส่วนเรื่องตีรันฟันแทง ปล่อยให้คนชั้นล่างอย่างพวกนายทำไปเถอะ”เชาชี้นิ้วไปที่ศีรษะของเขา“เถาเหว่ย จะพูดอะไรก็ช่วยสนใจฉันสักหน่อยเถอะ!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยโกรธขึ้นมาทันที เธอยกมือขึ้นเท้าเอว แล้วตะโกนออกมาว่า “ใครเป็นผู้หญิงของนายมิทราบ? เรื่องการแต่งงานที่พ่อนายเป็นคนตัดสินใจ ฉันยังไม่เคยตอบตกลงเลยด้วยซ˺า
