วกเรารู้อยู่แล้ว”“ฮี่ๆ พี่เลี่ยงคอยดูได้เลย!”ลูกน้องพากันตบหน้าอกตัวเอง และกล่าวออกมา“เออ”หวังเลี่ยงนั่งลงบนโต๊ะด้วยความพอใจและสูบบุหรี่ต่อไป เพื่อรอคอยการระบายอารมณ์ในขณะนั้นเอง เสียงกริ่งในห้องเรียนก็พลันดังขึ้นแต่สำหรับชั้นปี 3 ห้อง 9 เสียงกริ่งในห้องเรียนนั้นไม่มีความหมายอะไรพวกเขายังคงทำสิ่งต่างๆ ไปตามปกติ และเมื่อมีอาจารย์เข้ามาอาจารย์ก็มักจะพูดคนเดียวอาจารย์แต่ละคนรู้สึกหดหู่ใจมาก เพราะนี่เท่ากับว่าอาจารย์จะต้องสอนให้ตัวเองฟังแต่จะไม่เข้ามาก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าไม่มา มันจะไม่ได้หมายความว่าพวกเขาทอดทิ้งชั้นปี 3 ห้อง 9 หรอกเหรอ?ผู้ปกครองของนักเรียนเหล่านี้จะพอใจงั้นเหรอ?ดีไม่ดีจะมาเยี่ยมเยียนถึงหน้าประตูบ้านเอาน่ะสิเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณให้เข้าเรียน นักเรียนเหล่านี้ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้นทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้นและในขณะนั้นเอง ประตูของห้องเรียนก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหันเด็กนักเรียนในห้องเรียนนิ่งเงียบไปชั่วครู่และเมื่อเห็นชายสวมแว่นตาเดินเข้ามาด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยทุกคนก็ไม่หันไปสนใจอีก“เหอะ ไม่มีอะไรที่น่าท้าทายเลย!”หวังเลี่ยงพ่นควันบุหรี่ออกมา แล้วกล่าวอย่างดูถูกแต่คนที่เพิ่งเข้ามาอย่างฉินเฉาต่างหากที่เป็นฝ่ายตกใจเชี่ย! แบบนี้มันดูเหมือนห้องเรียนที่ไหน!เป็นอย่างที่หลิวจางบอกเอาไว้จริงๆ ด้วย ห้องเรียนนี้ทำให้คนอื่นรู้สึกกังวลมากเขาลองมองดูอีกที ห้องเรี
